[Бұдан жиырма бес жыл бұрын Стамбул бұғазындағы Юша төбесіне шығып, дүниені тәрк етуді ұйғарған кезімде кейбір жақын достарым менің дүниеге қайта оралуымды, бұрынғы жағдайда жүре беруімді өтініп қасыма келген-ді. Мен оларға: "ертеңге дейін қоя тұрыңыздар, мен ойланайын" дедім. Таңертең жүрегіме мынадай екі жапырақ суреттеме келді. Өлеңге ұқсайды, бірақ өлең емес. Сол бір мүбарак естеліктің құрметіне қалам жүгіртпей, тиіскенім жоқ. Қалай келсе солай жазылды. Жиырма үшінші Сөздің соңына қосылуы тиіс болатын. Орайы келгесін қайталанып отыр.]

Мені дүниеге шақырма! Бәрі жалған әрі фәни.

Бейғамдық бір перде болды Хақтың нұрын жасырды.

Жаралғанның барлығын Жалған әрі зиян көрдім.

Дене кидім, бар болдым Өкінішті-ақ, аты бар да заты жоқ, бәлесі көп.

Тірілік десең оны да көрдім Азапқа түсіп, жапа шектім.

Ақыл дегенің мазамды алды Тіріліктің өзі бәле екен.

Өмір сүру бос әлек Кемелдік те бос әуре.

Іс-әрекет бәрі рия Арман-тілек бәрі қайғы.

Қауышу тез аяқталып Дауа нағыз дерт болды.

Мына нұрлар қараң қалып Сүйіктілер жетім қалды.

Дауыс біткен, жоқтау болып Мына жүрген тірілерді өлі көрдім.

Бүкіл ілім уайым болып Хикмет деген індет болды.

Ләззат болса уға айналып Болмысты жаппай жоқ көрдім.

Сүйіктім де болды менің "Қап!" қоштасу неткен жаман еді.