Promień Szósty

(Niniejszy Promień Szósty składa się z dwóch odpowiedzi na dwa pytania o formuły tej części rytualnej modlitwy - ar. as-salat - która zwana jest taszahhud, a zaczyna się od słów: At-tahijjatu, al-mubarakatu, as-salałatu, at-tajjibatu li-llah [1]. Odkładając na pewien czas wyjaśnienie innych tajemnic taszahhud, w tym miejscu objaśnimy jedynie dwa spośród setek punktów).

Pytanie Pierwsze: Błogosławione frazy taszahhud były wypowiadane przez Wszechmocnego Boga i Jego Posłańca (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) w noc Wniebowstąpienia, jaki zatem jest powód, dla którego są one recytowane podczas rytualnej modlitwy?

Odpowiedź: Pięć modlitw obowiązkowych każdego dnia jest dla wszystkich wiernych rodzajem wniebowstąpienia. Słowa taszahhud, odpowiednie do tego, by wypowiadać je w obecności Boga, były wypowiadane podczas wniebowstąpienia Muhammada, a poprzez wypowiadanie ich wierni przywołują tamtą uświęconą rozmowę. Poprzez owo przypominanie znaczenia tych błogosławionych słów przestają być poszczególne, a stają się powszechne; tak, można pojąć ich święte i wszechstronne znaczenia. Dzięki takiej koncepcji wartość i światło owych słów zwiększają się i rozprzestrzeniają.

Na przykład tamtej nocy, miast pozdrowić Wszechmocnego Boga słowem "pokój" (ar. Salam), Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim

pokój i miłosierdzie) powiedział "pozdrowienie Bogu" (ar. at-tahijjatu li-llah). Znaczy to: "O, mój Panie! Wszystkie wychwalania, jakie istoty żyjące ukazują poprzez swoje życia, wszystkie podarunki, jakie składają swemu Stwórcy poprzez sposób ich stworzenia, należą się wyłącznie Tobie. Wyobrażając je sobie, ja również ofiarowuję Tobie owe podarunki i pozdrowienia poprzez moją wiarę". Tak, poprzez słowo "pozdrowienia" Najszlachetniejszy Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) świadomie ofiarował Bogu wszystkie akty czci, jakie istoty żywe wykonują poprzez sposób ich stworzenia.

Podobnie poprzez słowo "błogosławieństwa" (ar. al-mubarakatu), które jest streszczeniem słowa "pozdrowienia", zobrazował naturalny stan bycia pobłogosławionymi, obfitość i cześć, jaką oddają Bogu stworzenia, a szczególnie nasiona, ziarna i jaja, które są środkami do uzyskania błogosławieństw i sprawiają, że wołamy: "Jak wspaniałe są Boże błogosławieństwa!", jako że są one esencją życia i esencją istot żywych. Tak, Prorok (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) wypowiedział słowo al-mubarakatu w jego szerokim znaczeniu.

Poprzez słowo "wychwalania" (ar. as-salałatu), które jest streszczeniem słowa "błogosławieństwa", Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zobrazował wszelkie poszczególne formy aktów czci, wykonywanych przez istoty posiadające duszę, które są esencją i istotą istot żywych, i w tym wszechstronnym znaczeniu przedłożył owo słowo na dworze Boga.

Poprzez wyrażenie "to, co dobre" (ar. at-tajjibatu), które jest streszczeniem słowa "wychwalania", Prorok (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) rozumiał świetliste i wzniosłe akty czci doskonałych istot ludzkich oraz cherubinów (które są streszczeniem wszystkich istot posiadających dusze) - i ofiarował je Temu, Któremu oddawał cześć.

Wypowiedzenie przez Boga podczas tamtej nocy słów: "Pokój z tobą, o Proroku!" (ar. As-Salamu 'alaika, ajjuha an-Nabijj), były znakiem i pośrednim nakazaniem tego, by w przyszłości setki milionów ludzi mówiły: "Pokój z tobą, o Proroku!" przynajmniej dziesięć razy dziennie. Fakt, że owe słowa są pozdrowieniem Boga, daje im promieniste światło i wzniosłe znaczenie.

Podobnie Szlachetny Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) odpowiedział: "Pokój niech będzie z nami i ze wszystkimi prawymi sługami Boga" (ar. As-Salamu 'alajna ła 'ala 'ibadi-llahi as-salihin), wyrażając fakt, że ufnie i błagalnie prosił swego Stwórcę

o to, by w przyszłości jego wielka wspólnota z należącymi do niej prawymi ludźmi odzwierciedlała islam, ukazujący Boże pozdrowienie, a także wyraził fakt, że wszyscy jej członkowie powinni pozdrawiać się wzajemnie słowami: "Pokój z tobą" - "I z tobą pokój" (ar. as-Salamu 'alaikum - ła 'alaikum as-Salam), które, wymieniane między wiernymi, są powszechnym znakiem szczególnym islamu.

Archanioł Gabriel (niech będzie z nim pokój), który brał udział w owej rozmowie, powiedział tamtej nocy na rozkaz Boga: "Zaświadczam, że nie ma boga prócz Boga Jedynego, i zaświadczam, że Muhammad jest Posłańcem Boga" (ar. aszhadu an la ilaha illa-llah ła aszhadu anna Muhammadan Rasulu-llah), dając szczęśliwą wieść o tym, że cała umma powinna zaświadczać ową prawdę w ten sposób aż do Dnia Ostatniego. Poprzez przypomnienie owej świętej wymiany zdań znaczenie słów taszahhud zyskuje blask i wszechstronność.

Osobliwy stan umysłu, który dopomógł w odsłonięciu owej prawdy

Pewnego razu podczas ciemności zesłania, ciemną nocą, kiedy byłem pogrążony w ciemnym stanie niedbalstwa, potężny wszechświat teraźniejszości ukazał się mej wyobraźni jako puste, opuszczone, upiorne zwłoki bez życia ni duszy. Także przeszłość ukazała mi się martwą, pustą i przerażającą, a nieograniczone przestrzeń i czas przyjęły kształt ciemnego pustkowia. Szukałem schronienia w modlitwach o to, bym został wybawiony od tego stanu umysłu. Kiedy podczas taszahhud wypowiedziałem: "Pozdrowienia...", wszechświat nagle zmartwychwstał, przyjmując żyjący i świetlisty kształt, i stał się lśniącym zwierciadłem dla Wiecznie Żyjącego, Który istnieje Sam z Siebie. Ujrzałem, że wraz ze wszystkimi jego żyjącymi częściami nieprzerwanie składa on pozdrowienia ich życia oraz ich żyjące dary Wiecznie Żyjącemu i Samoistnemu; pojąłem to z "wiedzą równą pewności", a nawet z "całkowitą pewnością".

Następnie, kiedy oznajmiłem: "Pokój z tobą, o Proroku!", bezgraniczny i pusty czas przestał być bezludnym pustkowiem, a pod przywództwem Szlachetnego Posłańca Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) przekształcił się w dobrze znajome miejsce relaksu, wypełnione żyjącymi duszami.

"O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na Muhammada i jego rodzinę, jak zesłałeś je na Abrahama i jego rodzinę" [2]wydaje się sprzeczne z zasadami porównań, jako że Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) był większym od Abrahama (niech będzie z nim pokój), a także spłynęło na niego większe miłosierdzie. Jaki zatem jest powód użycia tego porównania? Od dawnych czasów ta sama suplikacja jest powtarzana we wszystkich rytualnych modlitwach, tymczasem jeśli modlitwa zostanie przyjęta, wystarczy wypowiedzenie jej raz. Jeśli miliony modlitw w intencji Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zostały przyjęte, a my nieprzerwanie modlimy się za niego, a szczególnie, jeśli to, o co prosimy, zostało obiecane przez Boga... Na przykład, Wszechmocny Bóg obiecał:

[3]

lecz zawsze po wezwaniu na modlitwę powtarzamy suplikację:

"O, Boże, Panie tego wezwania i odmawianej modlitwy, której pora nadeszła, daj Prorokowi chwalebne i zaszczytne miejsce, które mu przyobiecałeś" [4], zatem cała wspólnota muzułmańska modli się o to, by owa obietnica została spełniona. Jaki jest powód owych modlitw?

Odpowiedź: W owym pytaniu zawarte są trzy aspekty i trzy inne pytania.

Aspekt Pierwszy: Z pewnością Abraham (niech będzie z nim pokój) nie był równy Muhammadowi (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), lecz ludzie spośród jego rodziny i potomków byli prorokami. Ludzie z rodziny Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) byli świętymi, a święci nie mogą osiągnąć poziomu proroków. Świadectwo tego, że owa modlitwa za jego rodzinę zawsze jest przyjmowana w olśniewający sposób, jest następujące:

Święci spośród trzystu pięćdziesięciu milionów muzułmanów, pochodzący z potomstwa jedynie dwóch członków rodziny Muhammada, to jest Hasana i Husajna (niech Bóg będzie rad z nich obu), byli w olbrzymiej większości duchowymi przewodnikami i przywódcami na drogach prawdy sufich, a było tak dlatego, że ich udziałem stał się blask hadisu, który mówi:

Uczeni spośród mojej wspólnoty są niby prorocy spośród Dzieci Izraela [5]. Ci, którzy prowadzili większą część ummy ku drodze prawdy

islamu - jak na przykład Dża'far as-Sadiq, Ghałs al-A'zam czy Szajch Naqszband (niech Bóg będzie rad z nich wszystkich) - byli owocami przyjęcia owej modlitwy w intencji rodziny Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).

Aspekt Drugi: Powodem tego, że wypowiadanie błogosławieństw tego rodzaju jest ograniczone do rytualnej modlitwy, jest fakt, iż przypominają one człowiekowi, że pozostaje on na drodze, którą wytyczyła i obrała wielka karawana proroków i świętych, będących najbardziej świetlistymi, doskonałymi i prawymi spośród rodzaju ludzkiego i najbardziej wybitnymi z tych, którzy do owego rodzaju należą. Człowiek dołączył do owego wielkiego zgromadzenia, które nabiera siły poprzez swą stukrotną zgodę i nie może zmylić drogi, i towarzyszy mu na drodze prostej. Poprzez przypominanie sobie o tym człowiek zostaje ocalony od wątpliwości i złudzeń Szatana. Świadectwem tego, że członkowie owej karawany są przyjaciółmi Tego, do Którego należy wszechświat, i miłymi Mu stworzeniami, zaś przeciwnicy i wrogowie owej karawany są odpychani, jest fakt, że od czasów Adama (niech będzie z nim pokój) podróżujący w owej karawanie zawsze otrzymywali pomoc przychodzącą ze świata tego, co niewidzialne, podczas gdy jej przeciwnicy zawsze byli nawiedzani przez niebiańskie klęski.

Tak, jak wszyscy przeciwnicy - tacy jak lud Noego, ludy Samud i 'Ad, Faraon czy Nimrod - otrzymali ciosy przychodzące ze świata tego, co niewidzialne, a mówiące o gniewie i karze Boga, tak święci bohaterowie owej wielkiej karawany - jak Noe, Abraham, Mojżesz (pokój niech będzie z nimi wszystkimi) czy Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) - otrzymali swe zdumiewające cuda i dary Boga ze świata tego, co niewidzialne. Jeden cios ukazuje gniew, zaś jedno obdarowanie ukazuje miłość, zatem tysiące ciosów, jakie nawiedziły wrogów, i tysiące łask oraz przykładów wsparcia, jakie otrzymała karawana, zaświadczają i dowodzą w sposób oczywisty, z jasnością równą jasności światła dziennego, prawość ludzi z owej karawany i fakt, iż jest ona na drodze prostej. Słowa z sury Al-Fatiha:

[6]

wskazują na karawanę, podczas gdy słowa:

[7]

wskazują na jej przeciwników. Kwestia, którą omówiliśmy w tym miejscu,

jest ukazana jeszcze bardziej jasno w omówieniu zakończenia sury Al-Fatiha.

Aspekt Trzeci: Powód wielokrotnych próśb o coś, co z pewnością zostanie dane, jest następujący: To, o co prosimy, jak na przykład "chwalebne i zaszczytne miejsce", jest wierzchołkiem pewnej rzeczy, jest gałęzią wielkiej prawdy obejmującej wyniosłe i doniosłe prawdy, takie jak tysiące chwalebnych i zaszczytnych stacji, jest owocem najważniejszego rezultatu stworzenia wszechświata. Błaganie poprzez modlitwę o wierzchołek, gałąź i owoc jest pośrednio błaganiem o urzeczywistnienie owych wielkich i ogólnych prawd, jest znajdowaniem istnienia, jest nadejściem wiecznego królestwa, owej największej z gałęzi drzewa stworzenia, jest urzeczywistnieniem Zmartwychwstania i Sądu Ostatecznego, jest otwarciem siedziby szczęśliwości - zaś te są największymi z rezultatów wszechświata. Poprzez proszenie o owe rzeczy człowiek uczestniczy w aktach czci i modlitwach całej ludzkości, które są najważniejszymi przyczynami istnienia Raju i siedziby szczęśliwości. Owe niezliczone modlitwy są zaiste nieliczne jak na tak niewysłowienie wielki cel. Co więcej, fakt, że Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), jest tym, który zostanie wynagrodzony chwalebnym i zaszczytnym miejscem, wskazuje na najwyższe wstawiennictwo Proroka za całą jego wspólnotę, jako że Posłaniec Boga martwi się o szczęście całej jego społeczności. Fakt, że cała jego społeczność zanosi nieskończone modlitwy o miłosierdzie i błogosławieństwa dla niego, jest zatem czystą mądrością.

[8]