Pięć punktów wprowadzenia do Risale-i Nur, będącego swojego rodzaju arabskim Masnawi Szarif

Punkt pierwszy. Około czterdzieści lat temu Stary Said studiował logikę i filozofię i szukał drogi do absolutnej prawdy jak ludzie hakikatu i tarikatu. Nie zadowalał się jednym tylko rozwojem serca jak zwolennicy tarikatu, ponieważ jego umysł był w pewnym sensie zraniony przez filozofię. Potrzebował leczenia.

Potem zapragnął podążać za kilkoma wielkimi ludźmi prawdy, zmierzającymi ku niej umysłem i sercem. Widząc, że każdy z nich ma swoje zalety, popadł w oszołomienie: po czyich śladach postępować? Imam Rabbani powiedział mu w zawoalowanej formie: "Wybierz jedną kiblę!", czyli "Podążaj za jednym mistrzem" [1]. W zranionym sercu Starego Saida rozległo się: "Prawdziwym nauczycielem jest Koran. On wskazuje jedność kibli". Pod przewodnictwem tego świętego nauczyciela serce i dusza Saida zaczęły się w niesamowity sposób rozwijać i zmierzać w kierunku prawdy. Nafs ammara {[*]:} wątpliwościami i intrygami zmusił go do walki naukowej i duchowej. Nie z zamkniętymi oczyma, ale raczej jak Imam Ghazali, Mawlana Dżalaleddin i Imam Rabbani, niech Allah będzie z nich zadowolony, sercem, duszą, umysłem, z otwartymi oczami, przeszedł przez te poziomy i miejsca, gdzie ludzie uczuć przechodzili z zamkniętymi oczami umysłu. Niechaj wzniesie się bezgraniczna chwała przynależna Wszechmogącemu Allahowi. Z pomocą lekcji i instrukcji Koranu znalazł drogę prowadzącą do prawdy i wszedł na nią. Teraz, za pośrednictwem Risale-i Nur Nowego Saida, pokazał nawet, że został nagrodzony widokiem prawdy:

[2] - W każdej rzeczy jest dowód wskazujący na Jego Jedyność.

Punkt drugi. Będąc na ścieżce duchowej, Stary Said przede wszystkim starał się leczyć rany duszy i serca, a także wyzwolić się od wątpliwości nafsu. Jego umysł i serce wspierały się wzajemnie, podobnie jak było to w przypadku Mawlany Dżalaleddina, Imama Rabbaniego

i Imama Ghazali, niech Allah będzie z nich zadowolony. I dzięki Wszechmogącemu Stary Said zmienił się w Nowego Saida. Podobnie jak szlachetny Masnawi Szarif, pierwotnie napisany w języku farsi, następnie przetłumaczony na turecki, Said w krótkim czasie napisał po arabsku swego rodzaju masnawi, jak Kropla, Kropelka, Nasiono, Krople rosy, Kwiat, Cząstka, Zapach, Płomień, Blaski, Właściwości i inne, zaś w języku tureckim Punkt i Błyski, i przy pierwszej okazji je wydrukował. Przez około pół wieku duchowa ścieżka Saida znajduje wyraz w Risale-i Nur, które jest podobne do masnawi dla szerszego grona czytelników i wraz z wewnętrzną walką przeciwko nafsowi i szatanowi wystąpieniem przeciwko filozofom, którzy podążają ścieżką zbłądzenia.

Punkt trzeci. Za pomocą dyskusji Risale-i Nur całkowicie pokonuje i ucisza nafs i szatana, w krótkim czasie leczy duchowe rany ludzi poszukujących prawdy i zmusza błądzących oraz bezbożników do milczenia. Napisane po arabsku masnawi stanowi swoistego rodzaju ziarno i zaczątek Risale-i Nur. Ta książka walczy z nafsem i szatanami i pod każdym względem chroni przed wątpliwościami, wzbudzanymi przez władających namiętnościami i szatanami spośród dżinnów i ludzi. I ta wiedza daje przekonanie i pewność na poziomie kontemplacji, natomiast ich wiarygodność naukowa sięga poziomu doświadczenia wzrokowego.

Punkt czwarty. Stary Said zajmował się głębokimi zagadnieniami naukowymi, dyskutował z wielkimi naukowcami na złożone tematy i pisał na poziomie zrozumienia swoich byłych uczniów, którzy otrzymali wyższe wykształcenie duchowe w medresie. Wraz z rozwojem myśli i serca Starego Saida, wygodny i zrozumiały dla niego styl pisania krótkimi frazami, które wskazywały na rozległe prawdy, stał się trudny do zrozumienia dla otoczenia, dlatego pewne fragmenty książki mogą być trudne do pojęcia nawet przez bardzo wykształconych naukowców. Gdyby zostało to w pełni wyjaśnione, wówczas spełniłaby jeden ważny obowiązek Risale-i Nur.

Masnawi pracowało od wnętrza i od strony nafsu na podobieństwo drogi wewnętrznej (turuk hafija), otwierając drogę do serca i duszy. I rd, będące jego ogrodem, zarówno wewnętrznie, jak też w większym stopniu zewnętrznie, niczym droga zewnętrzna (turuk dżahrija), otworzyło szeroką drogę do poznania Allaha. Podobnie jak laska Musy, pokój z nim: tam, gdzie uderza, stamtąd wypływa woda.

Risale-i Nur, nie podążając drogą filozofów i uczonych, otworzyło w każdej rzeczy okno wiedzy za pomocą duchowego cudu wymowności Koranu. Jakby wykonując roczną pracę w godzinę, przeniknęło tajemnicę

Koranu i dlatego wygrało, przeciwstawiając się atakom niezliczonych upartych ludzi tych strasznych czasów.

Punkt piąty. Podczas transformacji Starego Saida w Nowego, ten Said wspomniał o tysiącach prawd związanych z setkami nauk. Mówiąc na początku tematów "wiedz, wiedz, wiedz", wyrażał każdą prawdę, zawierającą znaczenie całej książki, stronicy, a czasem kilku lub choćby jednej linijki. Jakby każde "wiedz, pamiętaj" było szyfrem jednej księgi. Ponadto, przytoczone poniżej tematy zaczynające się od "wiedz, pamiętaj", mające znaczenie krótkiego podsumowania różnych nauk i prawd, zostały napisane osobno, bez powiązania ze sobą. Prosimy czytelników, aby nie zwracali na to zbytniej uwagi i nie uciekali się do krytyki.