Jak litera ta na końcu zdania generalnie oznacza zatrzymanie się podczas recytacji, tak zgodnie z nauką dżafr ta na końcu słowa as-salihat można uważać za ha (twarde), zaś wraz z nim uwzględnić słowo illa. W tej kwestii wskazuje ono na obecny rok 1358. Jako że w swej wymowie ha (na końcu frazy - uz. red. pol.) jest nieme, można rozpatrywać je jako ta. Nie licząc podwojeń (ar. szadda) i słowa illa, ów znak wskazuje na fakt, że przez mniej więcej dwieście lat pewna wielka grupa poprzez wiarę i dobre uczynki będzie kontynuować walkę przeciwko potężnemu zniszczeniu, a to poprzez tałafuq odpowiada frazie sirata-l lazina an'amta 'alajhim (ar. drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami) w zakończeniu sury Al-Fatiha, ukazującej rok 1547 lub 1577.

[100]

wskazuje poprzez tałafuq na pewną grupę mudżtahidów w ostatniej fazie dni ostatnich; druga fraza, której wartość wynosi 1506, odpowiada poprzez tałafuq dacie ich zwycięskiej walki; trzecia fraza, której wartość to 1545, z bardzo niewielką różnicą odpowiada poprzez tałafuq wskazówkom znaków spośród tego, co niewidzialne (ar. al-ghajb), zawartych zarówno w surze Al-Fatiha, jak i w dwóch frazach sury Al-'Asr.

Oznacza to, że każde z trzech zdań owego błogosławionego hadisu wskazuje na rok 1500 oraz na to, jak długo będzie trwała walka; to zaś jest dokładnie zgodnym z wartością frazy tych, którzy uwierzyli i czynili dobre dzieła (ar. allazina amanu ła 'amilu-s salihat), która wynosi 1561, jeśli nie uwzględniać podwojenia, a także z wartością 1560 frazy: i zachęcali się wzajemnie do prawdy, i zachęcali się wzajemnie do cierpliwości (ar. ła tałasał bi-l haqqi, ła tałasał bi-s sabr), jeśli uwzględnić podwojenia i lam w słowie as-sabr; w ten sposób zaś owe zdania i frazy ukazują poprzez ich znaczenie domyślne i zgodne z nauką dżafr, jak długo potężna grupa będzie kontynuować swą walkę. Poprzez ich wartość wedle nauki abdżad

odpowiadają one dacie, na jaką wskazują sura Al-Fatiha oraz hadis, będąc zgodnymi z nimi w różnym stopniu i co do znaczenia poprzez tałafuq, ukazując olśniewający blask cudowności pochodzącej ze świata tego, co niewidzialne (ar. al-ghajb).

Moi drodzy, wierni bracia!

Przez długi czas stary Said w swym umyśle pracował w Medresetu'z-Zehra. W swym doskonałym miłosierdziu Wszechmocny Bóg przekształcił Ispartę w ową uczelnię Medresetu'z-Zehra. W miejsce naszej małej wioski Isparta z ograniczoną liczbą mieszkających w niej krewnych i przyjaciół, obdarował On nas całą błogosławioną prowincją Isparta z tysiącami braci i sióstr. Jest prawdopodobnym, że mniejsza Isparta wywodzi się od większej prowincji Isparta i można uważać ją za moją prawdziwą ojczyznę. Zaprawdę, kiedy porównam ludzi z Isparty z kimkolwiek innym, odkrywam, że są oni mocniej powiązani ze mną oraz z Traktatami Światła. Nawet wśród tutejszych oficerów policji - z wyjątkiem jednego z nich - ujrzałem Hilmi-beja z Isparty, który doręczył ten list, jako człowieka w najbardziej poważny sposób związanego z nami i z Traktatami Światła. Przyjmujemy go pośród szczególnych uczniów Traktatów Światła.

Ataki w Isparcie i w Sav są do pewnego stopnia ogólne. W ostatnich czasach przedsięwzięto skoordynowane ataki we wszystkich regionach, na które rozprzestrzeniły się Traktaty Światła, co częściowo skrępowało entuzjazm i wysokie morale, a także zapoczątkowało okres zastoju. To ów zastój jest tym, co spowodowało obecny głód. Jednakże chwała niech będzie Wszechmocnemu Bogu za to, że twardy jak stal opór wykazany przez wojowników z Isparty oraz jej okolic wzmacnia siłę duchową w innych miejscach. Zawsze należy praktykować ostrożność i rozwagę, a to z powodu pomniejszych szkód, wyrządzanych przez pewnych nieroztropnych i niedbałych ludzi. W ten sam sposób susza w Barli, która powstała w rezultacie chwilowego zastoju Traktatów Światła; a także deszcz, który po interwencji Traktatów Światła nawiedził jedynie okolice Barli; a także - mówiąc słowami Husreva - deszcz, który w nadzwyczajny sposób zstąpił z pomocą w efekcie tęsknoty Isparty za Traktatami

Światła... W oparciu o wiele takich znaków i o wskazówki setek wydarzeń mających związek z Traktatami Światła, jakie miały tutaj miejsce, mówimy, co następuje:

Doszliśmy do wniosku, że ogólne i mające szeroki zasięg ataki podejmowane w tych osobliwych czasach przeciwko Traktatom Światła, będącym całkowitym miłosierdziem dla Anatolii, a także wymuszony zastój Traktatów Światła w niektórych miejscach, stały się przyczyną głodu i wzrostu kosztów życia, dziwacznej spekulacji, braku błogosławieństwa (ar. baraka) i ogólnego głodowania. Emin i Feyzi, którzy są teraz ze mną, jak również inni moi przyjaciele, są tego samego zdania.