Wersety 11 - 12

A kiedy im mówią: "Nie szerzcie zepsucia na ziemi!", oni mówią: "My tworzymy tylko dobro!" Czyżby? Zaprawdę, oni szerzą zgorszenie i nie są tego świadomi!

Bóg Najwyższy najpierw wspomina o zbrodniach wynikających z obłudy hipokrytów - o tym, że wyrządzają zło samym sobie i łamią Jego prawa (ar. huququ-llah) - wraz z kolejnymi wyżej wspomnianymi konsekwencjami, a następnie przechodzi do drugiej z ich zbrodni: do łamania praw Jego sług, do szerzenia zepsucia przez hipokrytów i do jego rezultatów.

Fraza kiedy im mówią (ar. iza qila) jest połączona w opowieści ze słowem mówią we frazie wśród nich są tacy, którzy mówią... (ar. ła mina-n nasi man jaqulu...), [1] zaś poprzez jej znaczenie ze słowami juchadi'una (werset 2:9) i jakzibun (2:10).

Zmiana zdania oznajmującego na warunkowe jest wskazówką istnienia między nimi zdania domyślnego. Jest tak, jak gdy by Koran mówił: "Spotka ich kara bolesna za to, czemu zadają kłam, ponieważ kłamiąc, powodują niezgodę; powodując niezgodę, powodują zepsucie; kiedy są napominani, nie przyjmują tego do wiadomości; kiedy mówi się im: 'Nie szerzcie zepsucia...'", i tak dalej.

Umiejscowienie zarówno wyraźnych, jak i domyślnych fraz wersetów

Jest ono dokładnie tym samym, co porządek i powiązania w przykładzie, który teraz ci przytoczę:

Jeśli widzisz kogoś, kto obrał drogę prowadzącą do zatracenia, przede wszystkim ostrzegasz go, mówiąc: "Ta droga doprowadzi cię do ruiny, zatem nie wybieraj jej!". Jeśli nie unika on tej drogi dzięki własnej inteligencji, ponowisz swoje wysiłki, aby powstrzymać go (przed kroczeniem tą drogą - uz. red. pol.) poprzez zakazy i napomnienia,

a owe napomnienia wzmocnisz i zaszczepisz w jego umyśle albo poprzez przerażenie go groźbą powszechnego potępienia, albo zmiękczając jego serce poprzez zaszczepianie w nim braterskich uczuć, jak zostanie ci to wyjaśnione poniżej.

Jeśli ów człowiek jest uparty, wytrwały i oporny, jeśli dosiada głębokiej ignorancji, nie będzie milczał, lecz będzie się bronił, ponieważ cechą ludzi zepsutych jest postrzeganie ich zepsucia jako czegoś dobrego i pożytecznego, jako że ze swej natury człowiek nie popełnia czynów niegodziwych, myśląc o tym, iż są one niegodziwe. Przedstawi on świadectwo tego, że jego droga jest słuszna, twierdząc, że jest ona dobrze znana, ty zaś nie masz prawa napominać go, a on nie potrzebuje twojej rady. (Wedle niego - uz. red. pol.) powinieneś raczej poznać jego drogę, ponieważ jest ona jedyną drogą prostą, ty zaś nie powinieneś atakować drogi, która jest lepsza.

Jeśli ów zatwardziały człowiek jest dwulicowy, ma również rozdwojony język. Z jednej strony będzie starał się sprowadzić z drogi ostrzegającego go człowieka i uciszyć go, zaś z drugiej strony będzie bronił swej drogi, mówiąc: "Pozornie uporządkuję sprawy tak, jak sobie tego życzysz, lecz w duchu będę postępował zgodnie z tym, w co wierzę". Aby potwierdzić swoje twierdzenia, mówi on: "Porządkowanie spraw jest czymś, co zawsze czyniłem; nie jest tak, że teraz czynię dobro, zaś wcześniej szerzyłem zepsucie".

Jeśli ów zatwardziały, podobny Nimrodowi człowiek trwa w szerzeniu jego sposobu postępowania, oznajmia, że ten, kto go napomina, jest kłamcą, oraz do tego stopnia wysuwa insynuacje przeciwko ludziom prawdy, jest jasnym, że nie działa na niego lekarstwo. Pozostaje tylko jedno remedium, a jest nim umieszczenie go w kwarantannie. Owa groźba polega na ostrzeganiu ludzi i informowaniu ich o tym, że jest on człowiekiem szerzącym zepsucie, nie zaś czyniącym dobro, ponieważ nie używa on swojej głowy ani swojej inteligencji, aby pojąć ową kwestię, która jest tak oczywista i namacalna.

Jeśli pojąłeś powiązania wyliczone w powyższym przykładzie (to jest kolejne argumenty - uz. red. tur.), pochwycisz również powiązania między frazami, zarówno wyraźne, jak i jedynie wzmiankowane, w tych wersetach, od słów: A kiedy im mówią... (ar. ła iza qila lahum...) aż do końca. Ich porządek jest tak oczywisty i zwięzły (ar. i'dżaz), że cudowność lśni spoza niego (jak rozżarzone węgle - uz. red. tur.).

Porządek i umiejscowienie części fraz

Rozważ, co następuje: Określoność wyrażona przez słowo kiedy (ar. iza) we frazie: A kiedy im mówią: "Nie szerzcie zepsucia na ziemi" (ar. ła iza qila lahum la tufsidu fi-l ard) oznacza konieczność i obowiązek zakazywania tego, co bezprawne.

Forma bierna słowa qila (ar. dosł. "jest powiedziane") wskazuje na to, że obowiązek tego zakazywania jest nałożony na wszystkich (ar. fard kifaja 'ala-l umum). [2]

W la ze słowa lahum (im) zawarty jest znak wskazujący na to, że ów zakaz musi mieć postać rady, nie zaś wymuszenia, (a także musi być egzekwowany - przyp. red. pol.) raczej perswazją, nie zaś siłą.

Słowa: Nie szerzcie zepsucia (ar. la tufsidu) są streszczeniem mającym postać warunkowego sylogizmu, a oznaczają: "Nie czyńcie tego, ponieważ prowadzi to do anarchii. Więzi (wymagające - uz. red. tur.) posłuszeństwa zostaną zerwane; sprawiedliwość i jej system upadną w nieporządek; więzi jedności zostaną przerwane, a to wszystko doprowadzi do zepsucia. Nie róbcie więc tego, aby nie spowodować zepsucia".

Fraza na ziemi (ar. fi-l ard) potwierdza i utrwala ten zakaz, ponieważ (jego skutek - uz. red. tur.) jest przemijający. Zatem napomnienie musi uczynić go trwałym i stale obecnym w umyśle tego, do którego się zwracamy, a to poprzez wyznaczenie jego sumienia do tego, aby zawsze powstrzymywało go (przed szerzeniem zepsucia - uz. red. pol.). Osiąga się to albo przez wzbudzanie jego skłonności do braterskich uczuć, albo też poprzez wzbudzenie w nim pragnienia ucieczki przed publiczną wzgardą. Fraza na ziemi (ar. fi-l ard) pobudza owe dwie skłonności, ponieważ zwraca się (do hipokrytów - uz. red. tur.), mówiąc: "Wasze znieprawienie szerzy się wśród ludzkości. Dlaczego czujecie takie nienawiść i gniew wobec wszystkich ludzi, choć niektórzy z nich są niewinni, biedni lub nawet ich nie znacie? Dlaczego nie współczujecie im i nie litujecie się nad nimi? Widzimy, że nie macie współczucia dla swoich bliźnich, lecz przynajmniej powinniście zdać sobie sprawę z tego, że takie wasze postępowanie budzi ich odrazę".

Gdybyś zapytał: Który z celów hipokrytów ma związek z większością ludzi? Jak ich nieprawość może szerzyć się, docierając do każdego człowieka?,

zostałoby ci powiedziane: Jak człowiekowi, który patrzy przez ciemne okulary, wszystko jawi się mrocznym i szpetnym, tak człowiekowi, którego wzrok przesłania hipokryzja, a jego serce jest skażone przez niewiarę, wszystko jawi się nienawistnym i odrażającym. Jego serce

pełne jest złośliwości wobec wszystkich ludzi, zaiste, wszystkich istot, którym uparcie się sprzeciwia. Co więcej, jeśli jeden ząb trybu w maszynerii zegarka jest uszkodzony, zegarek jest zepsuty albo całkowicie, albo częściowo. Podobnie porządek ludzkości jest zakłócany przez hipokryzję jednego człowieka, ponieważ o porządku ludzkości stanowią sprawiedliwość, islam i posłuszeństwo. Niestety! Stałe szerzenie (przez hipokrytów - uz. red. tur.) ich trucizny skumulowało się, a jego skutkiem jest obecne bezeceństwo.

Oni mówią: "My tworzymy tylko dobro!" (ar. qalu innama nahnu muslihun) [3]

W zastąpieniu przez słowo qalu (mówią) frazy "nie przyjmują rady" (ar. la jaqbuluna-n nasiha), która byłaby właściwa w tym kontekście, zawarta jest wskazówka tego, że hipokryci wysuwają aroganckie twierdzenia i wzywają innych do ich drogi.

Słowo innama (partykuła ograniczająca, oznaczająca "tylko", "wyłącznie" - uz. red. tur.) posiada dwie cechy:

Po pierwsze: Fraza, w której jest ona zawarta, musi wyrażać coś, co jest znane, czy to w rzeczywistości, czy jedynie rzekomo. W ten sposób można wywnioskować z niej deprecjonowanie tego, kto udziela rady, jak również uparte obstawanie (hipokrytów - uz. red. tur.) przy ich głębokiej ignorancji.

Po drugie: Ograniczenie zawarte w słowie "jedynie" wskazuje na to, że ich zdaniem zmienianie przez nich rzeczy na lepsze nie jest zafałszowane przez zepsucie, to zaś jest insynuacja wobec wiernych (którzy twierdzą coś przeciwnego - uz. red. tur.).

Użycie imiesłowu czynnego muslihun (dosł. "ci, którzy coś ulepszają") zamiast formy czasownikowej w rodzaju "dokonujemy ulepszeń, porządkujemy" wskazuje na to, że (twierdzą oni, iż - uz. red. tur.) ta ich cecha jest niezmienna i stała oraz że to, co czynią, jest całkowitą zmianą na lepsze. Jednak hipokryci udają również wypowiadając te słowa, ponieważ to, co wyznają w duchu, jest sprzeczne z tym, co wypowiadają dla pozoru: w duchu twierdzą, że ich zepsucie jest zmienianiem rzeczy na lepsze, zaś dla pozoru twierdzą, że to, co czynią, służy polepszeniu sytuacji wiernych oraz ich interesom.

Czyżby? Zaprawdę, oni szerzą zgorszenie i nie są tego świadomi! (Ar. a'la innahumu-l mufsiduna ła lakin la jasz'urun)

Rozważ, co następuje: Z poprzedniego wersetu można wywnioskować kilka rzeczy na temat hipokrytów, jak na przykład to, że rozprzestrzeniają oni swe idee; twierdzą, że konsekwentnie zmieniają rzeczy na lepsze,

a to działanie jest ich niezmienną cechą; że ich ulepszanie rzeczy nie jest skażone przez zepsucie; że jest to jasne i dobrze wiadome; że rzucają oni oszczerstwa wobec wiernych i zarzucają ignorancję tym, którzy ofiarowują im dobrą radę. Koran odpowiada im poprzez omawiane zdanie, którego części udowadniają ich zepsucie oraz fakt, że stali się oni ludźmi zepsutymi, że owo zepsucie ogranicza się do nich i jest to ustalony fakt; ostrzega ludzi przed nimi i ukazuje, iż są oni ignorantami poprzez odmawianie im jakichkolwiek zdrowych zmysłów, jak gdyby byli oni istotami nieożywionymi. Jeśli chcesz, rozważ, co następuje:

(Wykrzyknik wzmacniający - uz. red. tur.) a'la służy zaalarmowaniu lub ostrzeżeniu. Spójrz, jak poprzez swe ostrzeżenie oznajmia on, iż cała ich propaganda jest fałszem, o czym nadmienia również słowo mówią (ar. qalu).

(Partykuła wzmacniająca - uz. red. tur.) inna (zaprawdę) służy potwierdzeniu. Spójrz, jak obala ona ich dobrze znane twierdzenia, wskazane przez słowo innama. Jest tak, jak gdyby słowo inna stwierdzało, że w rzeczywistości ich duchowy stan jest stanem zepsucia, zatem fakt, iż pozornie są oni ludźmi prawymi, nie przyniesie im żadnych korzyści.

Znaczenie zaimka osobowego oni (ar. hum) odpiera insynuacje obecne domyślnie w słowach nahnu oraz innama: "My tworzymy tylko dobro!".

(Jeśli chodzi o - uz. red. pol.) przedimek określony al w słowie al-mufsidun (dosł. "ci, którzy szerzą zepsucie"), który wyraża to, że widzisz w nich kwintesencję tych, którzy powodują zepsucie, zaś oni sami są w swej istocie zdeprawowani - spójrz, jak sprzeciwia się on ograniczeniu wyrażonemu przez słowo innama.

Jeśli zaś chodzi o frazę i nie są tego świadomi (ar. ła lakin la jasz'urun), to jak zaprzecza ona ich uznawaniu za fałsz (słów - uz. red. pol.) tego, kto ich napomina, a także ich twierdzeniu, że nie potrzebują oni żadnych rad, ponieważ ich twierdzenia (dotyczące tego, kim są - uz. red. tur.) są dobrze znane.