Oto pierwsza część dzieła Znaki cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz), które w zamierzeniu miało składać się z siedemdziesięciu części. Jednak jako że Traktaty Światła są duchowym komentarzem (ar. tafsir) do Koranu, powiedziało ono: "Nie jestem już potrzebne w tej epoce". Zastąpiły je inne części (Traktatów Światła - uz. red. pol.).
Tak, Znaki cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz) wydają się być spisem, listą wszystkich Traktatów Światła, szkółką ogrodu Światła i fontanną dla tajemnicy cudowności Koranu. Uczeni okazali im jedynie ograniczone uznanie, ponieważ zawarte w nich kwestie są całkowicie subtelne i głębokie, jednak ktokolwiek tylko przystąpił do nich, ten odebrał je z wielkim uznaniem, jako dzieło, które nie ma sobie równych. Dostrzeżenie finezyjnych powiązań cudowności w jej zwięzłych wyrażeniach w ogniu walki na pierwszej linii frontu, niekiedy na końskim grzbiecie; zajmowanie się tym bez rozproszenia uwagi przez okropności wielkiej wojny; rozważanie powiązań cudowności Koranu jako ważniejszych od czegokolwiek innego, mimo przejmującego mrozu i pozostawania na linii ognia - oto prawdziwie nadzwyczajne poświęcenie starego Saida w służbie Koranu.
Zaprawdę, w porównaniu do nowego Saida, który przez trzydzieści pięć lat tej osobliwej epoki zxani o to nie pytał; który nie porzucił spisywania tajemnic Koranu, będąc uwięzionym i oczekując na egzekucję; który nie poświęcał żadnej uwagi zagrożeniom, jakim stawiał czoła - duchowe i naukowe poświęcenie ukazywane przez starego Saida dla ułożenia
punktów Znaków cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz) w tej wspaniałej postaci, przy ignorowaniu straszliwych okropności, jawi się nam jako bardziej nadzwyczajne niż trzydziestoletnie poświęcenie starego Saida.
Po drugie: W wydrukowanym wydaniu Znaków cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz) rzeczywiście zawarty jest cud (tur. keramat), którego postrzeganie jako przypadkowego zbiegu okoliczności jest niemożliwością. Oto dlaczego właściwym było wydrukowanie owego dzieła w taki sposób, aby zostały ukazane części owego cudu, a także wysłanie go do Arabii i Pakistanu. Jednakże niektóre z subtelnych, zwięzłych i elokwentnych zdań, w których stary Said objaśnia cudowność zwięzłości Koranu i finezyjne powiązania między jego elokwentnymi wyrażeniami mogą potrzebować pewnego objaśnienia oraz przekładu na język turecki.
Jedną z cudownych cech Znaków cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz) jest fakt, iż ukazują one błysk cudowności w umiejscowieniu wersetów Koranu, w uporządkowaniu jego zdań, w rozmieszczeniu (słów - uz. red. pol.) w zakresie każdego zdania, zaś poprzez ukazanie powiązań, jakie łączą każdy werset z innym wersetem, a także poprzez ukazanie tego, jak każda z części i liter każdego zdania jest powiązana z innymi i zwraca się ku ukazaniu zamierzonego znaczenia, jak jedna ze wskazówek zegara liczy sekundy, inna minuty, a jeszcze inna godziny, Znaki cudowności wyrażają punkty rozmieszczenia (słów i liter - uz. red. pol.), objaśniają ich prawdę za pomocą dowodu oraz, zaprawdę, ukazują, jak niekiedy wielka prawda jest wyrażona przez jedną literę.
Ponadto dzieło to ukazuje prawdę każdego wersetu Koranu poprzez jego cudowność i jasne dowody, tak iż obecnie Znaki cudowności (ar. Iszarat al-I'dżaz) służą jako ziarna i streszczenia stu trzydziestu traktatów. Zawsze i bez wyjątku używają one subtelnych reguł retoryki, zasad gramatyki i składni, zasad logiki, zasad nauki o religii (ar. usul ad-din) i innych nauk, aby objaśnić każde zdanie oraz subtelne punkty zawarte w każdej z części i liter zdania, a także domyślne zasady zaczerpnięte z każdej z nich. Zaprawdę, objaśniają i wyjaśniają znaki najbardziej subtelnych powiązań elokwencji, jakich nie można by było dostrzec nawet przy użyciu duchowych narzędzi w rodzaju mikroskopu. Jako że zasięg spojrzenia Koranu jest powszechny, zaiste można powiedzieć, że święte litery Koranu mają znaczenia zarówno domyślne, jak i aluzyjne, które wskazują na wszystkie ich prawdziwe znaczenia i subtelne punkty.