— 149 —
BU KISIM, EHL-İ DALALETİN SAHİFE-İ ZULMANİYESİNİ TASVİR EDEN LEVHADIR
Beni dünyaya çağırma
Ona geldim fena buldum.
Demâ gaflet hicab oldu
Ve nur-u Hak nihan gördüm.
Bütün eşya-i mevcudat
Birer fâni muzır gördüm.
Vücud desen onu giydim
Âh ademdi çok bela gördüm.
Hayat desen onu tattım
Azab ender azab gördüm.
Akıl ayn-ı ikab oldu
Bekayı bir bela gördüm.
Ömür ayn-ı heva oldu
Kemal ayn-ı heba gördüm.
Amel ayn-ı riya oldu
Emel ayn-ı elem gördüm.
— 150 —
Visal, nefs-i zeval oldu
Devayı ayn-ı dâ' gördüm.
Bu envâr, zulümat oldu
Bu ahyayı mevat gördüm.
Bu savtlar, na'y-ı mevt oldu
Bu ahbabı yetim gördüm.
Ulûm, evhama kalboldu
Hikemde bin sekam gördüm.
Lezzet, ayn-ı elem oldu
Vücudda bin adem gördüm.
Habib desen onu buldum
Âh! Firakta çok elem gördüm.