Błysk Siódmy
Bóg uczynił prawdziwym dla Swego Posłańca widzenie prawdy: "Wy wejdziecie z pewnością bezpieczni do Świętego Meczetu, jeśli Bóg zechce, z ogolonymi głowami i przyciętymi, nie obawiając się". On wiedział to, czego wy nie wiedzieliście, i przygotował, obok tego, bliskie zwycięstwo.
On, Który wysłał Swego Posłańca z drogą prostą i religią prawdy, aby jej dać wyższość nad wszelką religią! A Bóg wystarczy jako świadek!
Muhammad jest Posłańcem Boga. Ci, którzy są razem z nim, są gwałtowni wobec niewiernych, a miłosierni względem siebie. Widzisz ich kłaniających się, wybijających pokłony, poszukujących łaski Boga i Jego zadowolenia. Ich znamię jest na ich twarzach, od śladów wybijania pokłonów. Taka jest ich przypowieść w Torze i taka jest ich przypowieść w Ewangelii: "Są oni jak ziarno zasiane, które wypuszcza kiełek i wzmacnia go, i staje się twardy, i trzyma się prosto na swoim źdźble, wprawiając w podziw siewców" - to, żeby przez nich doprowadzić do wściekłości niewiernych. Bóg obiecał tym spośród nich, którzy uwierzyli i pełnili dobre dzieła, przebaczenie i nagrodę ogromną. Koran, 48:27-29.
Te trzy wersety z sury Al-Fath mają wiele cudownych aspektów, zaś cudowność Koranu posiada dziesięć uniwersalnych aspektów. Aspekt związany z powyższymi wersetami przynosi wiadomości o tym, co niewidoczne dla oka, które to wiadomości możemy zaobserwować w powyższych trzech wersetach na siedem lub osiem sposobów.
SPOSÓB PIERWSZY
Słowa Bóg uczynił prawdziwym dla Swego Posłańca widzenie prawdy... (i kolejne, do końca wersetu) przynoszą niezawodnie pewne wiadomości o zdobyciu Mekki przez muzułmanów, zanim jeszcze to wydarzenie nastąpiło. Doszło do niego dwa lata później, dokładnie w taki sposób, jak zostało to przepowiedziane.
SPOSÓB DRUGI
Słowa ...i przygotował, obok tego, bliskie zwycięstwo oznajmiają, że chociaż rozejm między muzułmanami a poganami z Mekki podpisany w Al-Hudajbija był pozornie sprzeczny z interesami islamu, a Kurajszyci dzięki niemu do pewnego stopnia triumfowali, w rzeczywistości był on wielkim zwycięstwem i kluczem do dalszych podbojów. Na mocy traktatu z Al-Hudajbija miecze zostały na jakiś czas odłożone, lecz lśniący, diamentowy miecz Koranu pozostał obnażony i zdobywał dla religii Boga kolejne umysły i serca. W wyniku tych wydarzeń dwa aspekty całej sprawy połączyły się z trzecim. Cnoty islamu i światła Koranu przeniknęły przez zasłony zatwardziałości oraz układów klanowych, by zwyciężyć. Na przykład ludzie tacy jak Chalid Ibn al-
-Łalid, znakomity wojownik, czy 'Amr Ibn al-As, błyskotliwy polityk, którzy nie mogliby przyznać się do porażki, zostali pokonani przez miecz Koranu, który objawił się poprzez traktat z Al-Hudajbija. Po emigracji do Medyny obaj przyjęli islam i stali się doskonale posłuszni Bogu, a Chalid został Mieczem Boga, mieczem na drodze zdobywania nowych ziem dla islamu.
Ważne pytanie: Dlaczego towarzysze Szlachetnego Posłańca, chluby tego świata, ukochanego przez Tego, Który utrzymuje przy życiu wszystkie światy, zostali pokonani przez bałwochwalców w bitwie pod górą Uhud i na początku bitwy w dolinie Hunajn?
Odpowiedź: Pośród bałwochwalców było wielu ludzi takich, jak Cha lid Ibn al-Łalid, którzy w przyszłości mieli stać się równi najbardziej wy bitnym spośród towarzyszy Proroka tamtego czasu. Dlatego też, aby nie
poniżyć ich całkowicie przez wzgląd na przyszłość, która miała być dla nich chlubna i zaszczytna, Bóg w Swej mądrości niezwłocznie dał im nagrodę za ich przyszłe dobre uczynki i nie pozwolił, by ich duma została całkowicie zniszczona. Można powiedzieć, że towarzysze przeszłości zostali pokonani przez towarzyszy przyszłości po to, by przyszli towarzysze Proroka przystąpili do islamu nie poprzez strach przed lśniącym mieczem, lecz poprzez gorliwość na drodze lśniącej prawdy, oraz dlatego, by nie zniszczyć ich wrodzonego męstwa.
SPOSÓB TRZECI
Słowa nie obawiając się mówią: "Będziecie okrążali Ka'bę całkowicie bezpieczni". Jakkolwiek w owym czasie większość Beduinów (koczowników z Półwyspu Arabskiego) była nieprzyjaźnie nastawiona do islamu, a wielu Arabów spośród plemienia Kurajszytów i innych klanów żyjących wokół Mekki było wrogami religii Boga, poprzez objawienie: "Wkrótce będziecie okrążali Ka'bę bez żadnego strachu" zostało przepowiedziane, że muzułmanie podporządkują sobie cały Półwysep Arabski, wszyscy Kurajszyci przystąpią do islamu i ustanowione zostanie całkowite bezpieczeństwo. Wszystko to stało się dokładnie tak, jak zostało przepowiedziane.
SPOSÓB CZWARTY
Słowa On, Który wysłał Swego Posłańca z drogą prostą i religią prawdy, aby jej dać wyższość nad wszelką religią! przepowiadają z całkowitą pewnością, że religia, którą przyniósł Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zatriumfuje nad wszystkimi innymi religiami. Jakkolwiek w owym czasie chrześcijaństwo, judaizm czy zoroastryzm miały setki milionów wyznawców i były oficjalnymi wyznaniami takich mocarstw światowych, jak Bizancjum, Chiny czy Persja, których władcy mieli setki milionów poddanych, a Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) w Arabii nie był w stanie zapanować nawet nad własnym klanem, to jednak przepowiedziano, że przyniesiona przez niego religia zatriumfuje nad innymi wyznaniami i odniesie zwycięstwo nad wszystkimi krajami. Islam uczynił to w sposób bezsporny i bezdyskusyjny. Przyszłość potwierdziła to proroctwo, kiedy miecz islamu sięgnął od Oceanu Spokojnego na wschodzie do Oceanu Atlantyckiego na zachodzie.
SPOSÓB PIĄTY
Muhammad jest Posłańcem Boga. Ci, którzy są razem z nim, są gwałtowni wobec niewiernych, a miłosierni względem siebie. Widzisz ich kłaniających się, wybijających pokłony...
Początek powyższego wersetu wyraźnie przepowiada zaszczytne zalety i cnoty towarzyszy Proroka, które uczyniły ich najbardziej wzniosłymi spośród całej ludzkości, zaraz po prorokach. Czyni on także aluzję do Kalifów Prawowiernych, którzy po śmierci Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) odziedziczyli jego pozycję dzięki ustanowieniu kalifatu, i przepowiada doskonałe cechy charakteru, jakie wyróżniały każdego z nich, w następujący sposób:
Słowa Ci, którzy są razem z nim odnoszą się do Abu Bakra As-Siddiqa, który został wyróżniony szczególnym miejscem wśród towarzyszy Proroka i wśród tych, z którymi Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) często wiódł rozmowy, a po raz drugi został wyróżniony, kiedy zmarł jako pierwszy spośród najbliższych towarzyszy Muhammada. Słowa są gwałtowni wobec niewiernych wskazują na 'Umara, który w przyszłości miał sprawić, że kraje tego świata drżały na myśl o jego podbojach, a jego sprawiedliwość spadała na tyranów niczym piorun. Słowa a miłosierni względem siebie przynoszą wiadomość o 'Usmanie, który w przyszłości, kiedy rozgorzał najbardziej poważny konflikt, miał z powodu doskonałego miłosierdzia poświęcić własne życie i duszę. By nie została rozlana krew innych muzułmanów, wolał sam zginąć męczeńską śmiercią, a śmiertelne ciosy zadano mu w chwili, kiedy recytował Koran. Słowa Widzisz ich kłaniających się, wybijających pokłony, poszukujących łaski Boga i Jego zadowolenia mówią o tym, że przy całym swoim byciu godnym objęcia rządów i stanowiska kalifa, przy swoim bohaterstwie, świadomym wybraniu doskonałej ascezy, skromności, a nawet biedy, przy swoim skupieniu na oddawaniu czci Bogu, 'Ali (niech Bóg będzie z niego rad), którego żarliwość w wybijaniu pokłonów podczas modlitwy potwierdzali wszyscy muzułmanie, nie mógł być odpowiedzialny za sytuację, w jakiej miał znaleźć się w przyszłości, za wszystkie wojny i konflikty, w które został wciągnięty, a także, że jego szczerą intencją i życzeniem było czynienie wszystkiego jedynie dla zdobycia zadowolenia Boga.
SPOSÓB SZÓSTY
Fraza Taka jest ich przypowieść w Torze to przepowiednia dotycząca tego, co niewidoczne, mająca dwa aspekty.
Aspekt pierwszy: te słowa przytaczają zalety towarzyszy Proroka, o jakich wspomina Tora, która dla osoby niepiśmiennej, takiej jak Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) należała do świata tego, co niewidzialne. Jak zostało to przedstawione w Liście Dziewiętnastym, Tora
zawiera następujące słowa, mówiące o towarzyszach Proroka, którzy mieli przyjść wraz z kresem czasu: "Sztandary świętych są wraz z nimi". Towarzysze Proroka byli pobożnymi, prawymi czcicielami Boga Jedynego, dlatego też opisani są jako święci. Tora została sfałszowana poprzez przekłady na liczne języki, jednak wiele spośród jej wersetów wciąż potwierdza słowa sury Al-Fath, mówiące (co znaczy): Taka jest ich przypowieść w Torze.
Aspekt drugi omawianych tu wiadomości o tym, co niewidzialne, jest następujący: fragment, o którym mowa, przepowiada, że towarzysze Proroka oraz ludzie z pokolenia, które nastąpiło po nich, osiągną taki stopień gorliwości w oddawaniu czci Bogu, że światłość ich dusz będzie lśniła na ich twarzach, a na ich czołach będą widoczne niby pieczęć świętości znaki pochodzące od wybijania pokłonów podczas modlitwy. Zaprawdę, przyszłe wydarzenia udowodniły prawdziwość tych słów olśniewająco, jasno i z całkowitą pewnością. Wielu znakomitych ludzi w obliczu sporów i wstrząsów natury politycznej dowiodło tajemnicy słów Taka jest ich przypowieść w Torze poprzez odprawianie dniem i nocą modlitw złożonych z tysiąca rakatów (jak czynił to Zajn al-'Abidin), czy poprzez odmawianie modlitwy porannej bez unieważnienia stanu czystości z poprzedniego wieczora (jak Taus al-Jamani).
SPOSÓB SIÓDMY
Te słowa również przynoszą wieść o niewidzialnym w dwóch aspektach.
Aspekt pierwszy to przepowiednia dotycząca towarzyszy zawarta w Biblii, która dla niepiśmiennego Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) również należała do świata niewidzialnego.
Tak, Biblia zawiera wersety takie, jak: niesie laskę z żelaza, a jego wspólnota jest mu podobna, opisujące Proroka, który miał przyjść wraz
z kresem czasu. Oznacza to, że Prorok, który miał nadejść, nie mógł być podobny do Jezusa (niech będzie z nim pokój), miał za to władać mieczem i prowadzić wojny, tak jak jego towarzysze. Ten, który niósł żelazne berło, miał zostać władcą tego świata. Ponieważ w innym miejscu Ewangelii czytamy: Odchodzę, by mógł przyjść władca tego świata, oznacza to, że władca świata nadejdzie. Z przytoczonych dwóch wersetów biblijnych można jasno zrozumieć, że na początku towarzysze Proroka mieli być nieliczni i słabi, niemniej jednak później mieli stać się podobni kiełkującym nasionom, które wypuszczają pędy, a te z kolei wzrastają, stają się grubsze i nabierają siły. Następnie (jeśli chodzi o przytłaczającą i przygnębiającą wściekłość, jaką ich działania wywoływały u niewiernych) mieli podporządkować sobie całą ludzkość swoimi mieczami i dowieść, że Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), ich przywódca, zaiste był władcą tego świata. Przytoczone wersety z Biblii dokładnie wyrażają znaczenie zacytowanych wcześniej wersetów z sury Al-Fath.
Aspekt drugi: Wersety te zapowiadają, co następuje: Z powodu ich słabości i niewielkiej liczby towarzysze Proroka przyjęli warunki paktu z Al-Hudajbija, lecz dzięki ręce Bożej wszechmocy, która zasadziła ich na polu oblicza ziemi, otrzymali siłę i wzniosłość, a ich liczba wzrosła, aż stali się wyniesieni ponad innych, potężni, a ich działania wydały obfite owoce. Ta prawda jest widoczna przez porównanie ich do innych narodów owych czasów, ponieważ tamte zmalały, osłabły, stały się ułomne i ograniczone z powodu własnego niedbalstwa i nieuwagi, podczas gdy towarzysze Proroka mieli rosnąć w siłę, co powodowało, że najwspanialsi spośród rządzących innymi krajami mogli jedynie pieklić się w zazdrości, zawiści i gniewie. Przyszłość potwierdziła proroctwo w najbardziej olśniewający sposób.
Proroctwo również nieznacznie wskazuje - poprzez słowo przebaczenie - na to, iż mimo że wychwala wspaniałe zalety towarzyszy Proroka, dzięki którym Bóg obiecał im wspaniałą nagrodę, to jednak w przyszłości popełnią oni poważne błędy, czego wynikiem staną się walki pomiędzy nimi. Słowo przebaczenie wskazuje na istnienie pewnych przywar. W owych czasach Boże przebaczenie było najwspanialszym darem, jakiego ktokolwiek z towarzyszy Proroka mógłby sobie życzyć. Największą nagrodą dla nich było usunięcie grzechów, jakiego można dostąpić dzięki wybaczeniu ich. Słowo przebaczenie zarówno subtelnie o tym wspomina, jak również jest związane z wersetem z początku sury Al-Fath:
...aby ci przebaczył Bóg twoje pierwsze i ostatnie grzechy. Poprzez danie dobrej nowiny o przebaczeniu na początku sury - nie z powodu prawdziwych grzechów, jako że Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) był od nich wolny i nie popełniał ich, ale poprzez znaczenie zgodne z rangą jego posłannictwa - a także przez dobrą wiadomość o przebaczeniu grzechów towarzyszom Proroka, zawartą w końcówce sury, napomknienie o ich błędach staje się jeszcze bardziej subtelne.
Spośród dziesięciu aspektów cudowności Koranu, zawartych w trzech wyżej wspomnianych wersetach kończących surę Al-Fath, omówiliśmy tutaj jedynie aspekt, w którym zawierają się przepowiednie dotyczące tego, co niewidzialne, a spośród licznych kwestii tego aspektu zaledwie siedem. O błysku cudowności, widocznym w układzie liter ostatniego z tych wersetów, wspomnieliśmy w zakończeniu Słowa Dwudziestego Szóstego, które mówi o zarządzeniu Boga i o darze wolnej woli, jaki otrzymał człowiek. Zdania i frazy ostatniego wersetu sury Al-Fath mówią zarówno o towarzyszach Proroka, jak i o ich pozycji, a jego słowa i litery opisują cechy ich charakteru, zaś powtarzanie się niektórych liter wskazuje na grupy sławnych towarzyszy, takie jak towarzysze spod Badr, spod Uhud, z doliny Hunajn, ahl as-suffa czy ahl ar-ridłan. Phrases ahl as-suffa czy ahl ar-ridłan Ponadto werset ten, poprzez zjawisko tałafuq i wyliczenia dotyczące liter, wyraża wiele innych tajemnic, które są gałęziami nauki dżafr i kluczami do niej.
(W tym miejscu omówimy - pokrótce i również w połączeniu z ukrytymi w nich napomknieniami - inne proroctwa podobne do tych, które dotyczyły spraw tego, co niewidzialne, wskazanych poprzez delikatne aluzje widoczne w znaczeniu ostatnich wersetów z sury Al-Fath).
Dopisek
Wskażemy jedynie na dwa spośród tysięcy punktów, pięknie przedstawionych w powyższych wersetach.
PUNKT PIERWSZY: Jak Koran, księga cudownej wystawy Boga, ujmuje prawdy w słowa bez żadnych niedomówień, tak samo jego słowa mają wiele znaczeń aluzyjnych, których natura zawarta jest w koranicznym stylu i w sposobie przedstawienia tych znaczeń. Każdy z jego wersetów posiada wiele poziomów znaczenia. Koran powstał z wszechobejmującej wiedzy Bożej, zatem wszelkie jego znaczenia są zgodne z zamiarem Boga. Ich liczba nie jest ograniczona do jednego lub dwóch, jak jest to w przypadku słów człowieka, będących wytworami ograniczonego umysłu ludzkiego i jednostkowej woli.
Wskutek tego, nieprzeliczone prawdy zawarte w wersetach koranicznych zostały objaśnione przez komentatorów tej Świętej Księgi, lecz istnieje również wiele innych, które nie zostały wytłumaczone przez uczonych. Oprócz tego, co zostało jasno wyrażone, wiele doniosłej wiedzy zawiera się w poszczególnych literach Koranu, jak również w jego napomknieniach.
PUNKT DRUGI: Poprzez wyrażenie ...z prorokami i sprawiedliwymi, z męczennikami i świętymi. Jakże oni są piękni jako towarzysze! omawiany werset opisuje ludzi drogi prostej, grono proroków, karawanę prawdomównych, wspólnotę męczenników, grupę sprawiedliwych oraz tych, którzy podążają ich śladami. Oni są tymi członkami ludzkości, którzy prawdziwie otrzymali dary Boże. Co więcej, poprzez wyraźne wskazanie na ludzi najdoskonalszych spośród tych pięciu grup w świecie islamu, wskazuje również na ich przywódców i naczelników, wymieniając ich dobrze znane cechy. Dodatkowo, poprzez
błysk cudowności dającej wieść o tym, co niewidzialne, precyzuje jeden z aspektów pozycji, jaką owi przywódcy osiągną w przyszłości.
I tak, słowa z prorokami wyraźnie wskazują na Posłańca Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), a zwrot i sprawiedliwymi (as-siddiqin) - na Abu Bakra As-Siddiqa (niech Bóg będzie z niego rad), sygnalizując także, że będzie on drugim człowiekiem po Posłańcu (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) i pierwszym jego następcą, że będzie znany pod przydomkiem Prawdomównego i postrzegany jako głowa wszystkich uczciwych i prawych ludzi. Słowa z męczennikami odnoszą się do 'Umara, 'Usmana i 'Alego (niech Bóg będzie rad z nich wszystkich), dając do zrozumienia, że ci trzej kolejno odziedziczą kalifat po Prawdomównym, wszyscy zostaną męczennikami, a zasługa męczeństwa zostanie dodana do innych ich cnót.
Słowa i świętymi (as-salihin) nawiązują do wybitnych ludzi w rodzaju ahl as-suffa, towarzyszy z bitwy pod Badrem, czy ahl ar-ridłan. Słowa Jakże oni są piękni jako towarzysze! poprzez swoje wyraźne znaczenie dodają odwagi innym, którzy mieli pójść za nimi, ukazując zaszczytne i znamienite pokolenie, które nastąpiło po towarzyszach Proroka, a równocześnie czyniąc aluzję do Hasana (niech Bóg będzie z niego rad) - który był piątym kalifem, co potwierdza hadis: Po mnie kalifat będzie trwał trzydzieści lat - dla pokazania wielkiego znaczenia jego kalifatu mimo krótkiego czasu jego panowania.
W skrócie: Podobnie do ostatnich wersetów sury Al-Fath, które wskazują na czterech Kalifów Sprawiedliwych, zatwierdzając ich prawo do kalifatu, omówione powyżej wersety wskazują na ich przyszłą pozycję nie wprost, lecz poprzez aluzję i w sposób, który przynosi wieść o tym, co niewidzialne. Przebłysków cudowności tego rodzaju, ukazujących fakty z dziedziny niewidzialnego, które stanowią tylko jeden rodzaj cudowności Koranu, jest tak wiele, że aż są nieprzeliczone. Uczeni z dziedziny literatury, patrząc powierzchownie, ograniczają ich liczbę do jedynie czterdziestu bądź pięćdziesięciu wersetów, lecz w rzeczywistości jest ich więcej niż tysiąc. Niekiedy pojedynczy werset przynosi wieść o tym, co niewidoczne, na cztery lub pięć sposobów.
Drugie wyjaśnienie
powyższego Dopisku
Oprócz potwierdzenia proroctw dotyczących tego, co niewidzialne, zawartych w ostatnich wersetach sury Al-Fath, werset
objaśnia, jakie jest znaczenie określenia "ludzie drogi prostej", a także słów ...drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami oraz opisuje świetlistą, wielką, sławną i piękną karawanę, która podróżuje długą drogą wiodącą do wieczności. Podróżni z tej karawany energicznie namawiają wiernych, by ci dołączyli do nich, poszli za nimi i towarzyszyli im. Oprócz swego wyraźnego znaczenia, ten werset, podobnie jak ostatnie wersety sury Al-Fath, wskazuje poprzez aluzje i przenośnie - w arabskiej retoryce zwane ma'arid al-qalam i mustatba'at at-tarakib - na czterech Kalifów Sprawiedliwych i na Hasana jako piątego kalifa (niech Bóg będzie rad z nich wszystkich). Daje on wiadomości o tym, co niewidoczne, pod następującymi względami:
Jak powyższy werset oświadcza poprzez swoje wyraźne znaczenie, mówiąc o karawanie proroków, grupie ludzi prawdomównych, wspólnocie męczenników i tych, którzy zaświadczyli, gronie sprawiedliwych, a także pokoleniu, które podążało śladem towarzyszy Proroka, że wszyscy ludzie z tych grup są ludźmi drogi prostej, tymi spośród rodzaju ludzkiego, którzy zostali wywyższeni przez otrzymanie darów Bożych, oraz czyniącymi dobro, tak samo poprzez przepowiedzenie niewidzialnego ukazuje, że najlepsze i najbardziej znamienite z tych grup znajdziemy w świecie islamu. Jego słowa wskazują na następców proroków, którzy kolejno podążają za nimi poprzez tajemnicę spuścizny po misji proroczej Posłańca końca czasu (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), na karawanę ludzi
prawdomównych, która podąża za źródłem prawdomówności, wypływającym z nauki najbardziej wiarygodnego, na orszak męczenników, którzy dzięki wartości swego męczeństwa dołączyli do trzech Kalifów Prawowiernych, na wspólnotę ludzi sprawiedliwych, związanych ze słowami Koranu poprzez tajemnicę wyrażenia ci, którzy wierzą i czynią dobre dzieła, na ludzi z pokolenia podążającego śladami towarzyszy Proroka, w których przedstawiona została tajemnica słów Boga: Powiedz (Muhammadzie): "Jeśli kochacie Boga, to postępujcie za mną! Wtedy i Bóg będzie was miłował...", którzy będą towarzyszami towarzyszy i Kalifów Prawowiernych. Tak samo, poprzez swoje aluzyjne znaczenie i poprzez określenie as-siddiqin, omawiany werset daje wiadomość o tym, że Abu Bakr As-Siddiq (niech Bóg będzie z niego rad) odziedziczy po Posłańcu Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) jego pozycję, zostanie kalifem, znanym wśród muzułmańskiej społeczności jako Podwójnie Prawdomówny, i będzie przywódcą karawany wszystkich prawdomównych ludzi. Poprzez wzmiankę o męczennikach werset ten przepowiada męczeńską śmierć trzech spośród Kalifów Sprawiedliwych, którzy mieli nastąpić po Prawdomównym. Ponieważ słowo "męczennicy" użyte jest w liczbie mnogiej, a liczba mnoga w arabskiej gramatyce zaczyna się od trzech, oznacza to, że 'Umar, 'Usman i 'Ali (niech Bóg będzie rad z nich wszystkich) będą przewodzić islamowi po Prawdomównym i poniosą śmierć męczeńską. Stało się dokładnie tak, jak zostało przepowiedziane.
Również poprzez użycie słowa as-salihin werset ten mówi nam, że w przyszłości będzie wielu ludzi podobnych ahl as-suffa, którzy spełniali dobre uczynki, wykonywali akty czci, byli bogobojni i zostali wychwaleni w Torze, natomiast fraza Jakże oni są piękni jako towarzysze! wychwala pokolenie, które podążało za towarzyszami Proroka, wtórując im w zdobywaniu wiedzy i spełnianiu dobrych uczynków. Oprócz ukazania, że towarzyszenie tym czterem grupom ludzi w drodze do wieczności jest cnotliwe i chwalebne, omawiany werset wskazuje również na ważność krótkiego kalifatu Hasana, która została potwierdzona przez przepowiednie Posłańca Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie): Po mnie kalifat będzie trwał trzydzieści lat oraz Mój wnuk Hasan będzie władcą ludzi, poprzez którego Bóg pogodzi dwie wielkie frakcje w sposób wykluczający jakąkolwiek dysputę czy spór. Potwierdza to, że Hasan (niech Bóg będzie z niego rad) miał być piątym kalifem, panującym po czterech
Kalifach Prawowiernych, natomiast poprzez figurę retoryczną zwaną mustatba'at at-tarakib werset wspomina imię piątego kalifa w słowach Jakże oni są piękni jako towarzysze!
Jest wiele dalszych tajemnic, podobnych tym aluzyjnym przepowiedniom, lecz że pozostają one poza naszym pojmowaniem, drzwi do ich rozwiązania nie zostały jeszcze otwarte. Liczne wersety Wszechmądrego Koranu dają wiadomości o tym, co niewidzialne, na wiele sposobów. Tego rodzaju proroctw dotyczących niewidzialnego są w Koranie tysiące.
Cudowny, wyrafinowany sens Świętego Koranu wyrażony poprzez tałafuq jest następujący:
We Wszechmądrym Koranie Najpiękniejsze Imiona Boże: Litościwy (Ar-Rahman), Miłosierny (Ar-Rahim), Pan (Ar-Rabb) czy On (Huła), występujące zamiast Imienia "Allah", wspomniane są w sumie około cztery tysiące razy. Można wyliczyć, że fraza Bismillahi Ar-Rahmani Ar-Rahim również występuje około cztery tysiące razy (ułamki wielkich liczb nie odgrywają roli, zatem można je pominąć). Jeśli w dodatku policzymy litery łał występujące w roli spójników w surze Alif, Lam, Mim w przybliżeniu dwieście osiemdziesiąt razy, oraz Imię Boga Allah, które w surze Al-Baqara również występuje mniej więcej dwieście osiemdziesiąt razy, a także około dwieście osiemdziesiąt wersetów tej sury, zgodnie z jednym z rodzajów nauki abdżad, ponownie otrzymamy mniej więcej cztery tysiące. Pozostaje to w zgodności zarówno z pięcioma znanymi Najpiękniejszymi Imionami Boskimi wymienionymi powyżej, jak również (jeśli pominiemy ułamki wielkich liczb) z liczbą wyrażenia Bismillahi Ar-Rahmani Ar-Rahim w całym Koranie. Oznacza to, że zgodnie z tajemnicą tałafuq, litery Alif, Lam, Mim to zarówno tytuł określający Tego, Który oznaczył nim Swoje słowa, inna nazwa tak sury Al-Baqara, jak również całego Koranu, jak i lapidarny spis treści zarówno sury, jak całej Księgi, a także wzorzec i streszczenie ich obu, ziarno, z którego wyrastają, i podsumowanie frazy Bismillahi Ar-Rahmani Ar-Rahim.
Zgodnie z dobrze znanym systemem nauki abdżad, wartość liczbowa Bismillahi Ar-Rahmani Ar-Rahim odpowiada Imieniu Bożemu Ar-Rabb. Podobnie, jeśli podwójne "r" w słowach Ar-Rahmani Ar-Rahim policzymy za każdym razem jako dwie litery, otrzymamy dziewięćset
dziewięćdziesiąt - klucz do wielu ważnych tajemnic, a dziewiętnaście liter stanie się kluczami do dziewiętnastu tysięcy światów.
Pośród misternych przykładów tałafuq dotyczących występowania Imienia "Allah" w Koranie, który jest Księgą cudownej wystawy Jedynego, znajdziemy również taki, że w całym Koranie każdy z osiemdziesięciu przypadków, w których słowo "Allah" występuje na początku pierwszego wiersza od dołu danej strony, odpowiada każdemu innemu z tych przypadków, zgodnie z pewnego rodzaju szablonem. Tak samo wskazuje na siebie nawzajem osiemdziesiąt przypadków użycia tego Imienia na zakończenie pierwszego wiersza od dołu danej strony. Z kolei przypadki użycia Imienia "Allah" w samym środku pierwszego wiersza od dołu, których jest pięćdziesiąt pięć, nakładają się jeden na drugi, tworząc jakby jedno Imię. Na początku ostatnich (na danych stronach) wierszy znajdujemy niekiedy pojedyncze litery, a niekiedy wyrazy złożone z trzech liter, których jest dwadzieścia pięć, zatem kiedy dodamy je do pięćdziesięciu pięciu Imion "Allah" w środku ostatniego wiersza na danej stronie, przez "przypadek" otrzymamy osiemdziesiąt, co z kolei odpowiada osiemdziesięciu Imionom "Allah" z początku ostatnich wersów i osiemdziesięciu z końca ostatnich wersów! Czyż tak misterny, precyzyjny, uporządkowany, symetryczny i cudowny przykład zjawiska tałafuq byłby możliwy bez istnienia wspaniałej mądrości i wyrafinowania? Niech Bóg uchroni, to niemożliwe! Z całą pewnością dzięki wskazówkom, jakie zawierają owe tałafuq można będzie w przyszłości otworzyć drzwi, za którymi są ukryte wspaniałe skarby!