Błysk Czternasty
STACJA PIERWSZA Odpowiedzi na dwa pytania
Mój drogi, wierny Bracie, Re'fecie Beju!
Odpowiedź na pytanie, które zadałeś w temacie byka i ryby, można znaleźć w kilku częściach Traktatów Światła. Trzecia Gałąź Słowa Dwudziestego Czwartego zawiera wyjaśnienie kwestii tego rodzaju w świetle dwunastu ważnych praw, nazwanych dwunastoma zasadami. Wszystkie te prawa nasuwają kryterium dla zrozumienia różnych objaśnień hadisów Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) i zawierają zasady ważne dla rozwiania wątpliwości, jakie mogą powstać ze względu na różnice między tymi objaśnieniami. Niestety w tej chwili pewne okoliczności uniemożliwiają mi zajęcie się kwestiami naukowymi, które nie są dla mnie inspirujące, dlatego nie mogę odpowiedzieć na twoje pytanie tak, jak o to prosiłeś. Kiedy do mojego serca przychodzi natchnienie, jestem zmuszony, by się zająć kwestią, której dotyczy. Odpowiadam tylko na niektóre pytania, ponieważ są one zgodne z moimi inspiracjami, więc nie czuj się urażony tym, że nie mogę odpowiedzieć na wszystkie pytania tak, jak na to zasługują. Pozwól, że w tej chwili odpowiem na twoje pytanie jedynie pokrótce.
Pytasz: "Uczeni islamu mówią, że Ziemia spoczywa na byku i rybie, lecz geografia postrzega ją jako zawieszoną w przestrzeni i poruszającą się niby gwiazda. Czy zatem nie ma ani byka, ani ryby?"
Odpowiedź: Według godnego zaufania przekazu, przypisywanego ludziom takim, jak Ibn 'Abbas (niech Bóg będzie z niego rad), Szlachetnego Posłańca (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zapytano:
"Na czym spoczywa świat?" Odpowiedział: Na byku i na rybie. Według jednego przekazu powiedział: Na byku, zaś przy innej okazji powiedział: Na rybie. Niektórzy spośród uczonych w dziedzinie hadisów odnoszą ten hadis do przesądów i opowieści przejętych od Izraelitów, przekazywanych od najdawniejszych czasów. Uczeni spośród Dzieci Izraela, którzy zostali muzułmanami, odnoszą go zwłaszcza do opowieści o byku i rybie, jakie widzieli w dawnych pismach, zmieniając go tak, by nadać mu dziwne znaczenie. Na razie objaśnię trzy "zasady" i trzy "aspekty" związane z twoim pytaniem.
Zasada Pierwsza
Kiedy niektórzy uczeni spośród Izraelitów stali się muzułmanami, również ich dawna wiedza stała się muzułmańska i została przypisana islamowi. Jednakże ich wiedza zawierała pewne błędy, które z pewnością były ich błędami, nie zaś błędami islamu.
Zasada Druga
Jeśli chodzi o porównania i przenośnie oraz o ich przechodzenie od elity do pospólstwa, o ich upadek z rąk nauki do rąk ignorancji, wraz z upływem czasu zaczęto wyobrażać sobie, że są one prawdziwe w sensie dosłownym. Na przykład kiedy byłem dzieckiem, nastąpiło zaćmienie księżyca. Zapytałem matkę: "Dlaczego księżyc zniknął w ten sposób?" Odpowiedziała: "Połknął go wąż". "Ale wciąż można go zobaczyć", powiedziałem. Odpowiedziała: "Węże, które są tam w górze, są podobne do szkła, dlatego możemy zobaczyć to, co jest wewnątrz nich".
Po długim czasie przywołałem owo wspomnienie z dzieciństwa. Zastanowiwszy się nad nim, mógłbym powiedzieć: "Jak tak fałszywy przesąd mogli powtarzać ludzie tak poważni, jak moja matka?" Później, kiedy studiowałem astronomię, uświadomiłem sobie, że podobni jej ludzie powtarzali go, biorąc przenośnię za rzeczywistość. Kiedy olbrzymi okrąg, który nazywamy Zodiakiem i który jest okręgiem oznaczającym stopnie słoneczne, i okrąg odchylenia księżyca, opisujący jego pałace, przechodzą jeden przez drugi, każdy z owych dwóch okręgów przybiera kształt łuku. Używając subtelnej przenośni, astronomowie nazwali te dwa łuki "dwoma wielkimi wężami", a punkty przecięcia się obu okręgów - "głową" i "ogonem". Kiedy księżyc dociera do "głowy", a słońce do "ogona", zgodnie z ową terminologią astronomiczną, Ziemia zajmuje pozycję między nimi. Oznacza to, że kula ziemska znajduje się dokładnie między słońcem a księżycem, a księżyc zostaje zaćmiony - zgodnie z powyższą przenośnią,
"wchodzi do paszczy węża". Kiedy ta wzniosła i uczona przenośnia weszła do języka używanego przez zwykłych ludzi, z biegiem czasu przybrała kształt ogromnego węża, połykającego księżyc.
Zgodnie ze świętą i misterną przenośnią i wyrazistą aluzją dwaj wielcy aniołowie zostali nazwani Bykiem (ar. Saur, tur. Sevr) i Rybą (Hut), lecz kiedy owa przenośnia właściwa wzniosłemu językowi proroctwa weszła do języka codziennego, zmieniono ją, nadając jej znaczenie dosłowne, aż przybrała postać prawdziwie ogromnego byka i niesamowitej ryby.
Zasada Trzecia
Tak jak Koran zawiera alegorie i porównania, a przy ich pomocy naucza zwykłych ludzi o kwestiach mających głębokie znaczenie, tak samo hadisy zawierają porównania i alegorie; ujmują w słowa głębokie prawdy za pomocą porównania ich do rzeczy znanych. Na przykład, jak opisaliśmy to w dwóch innych miejscach, pewnego razu w obecności Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) dał się słyszeć głośny huk. Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) powiedział: Ten dźwięk wydała skała, która staczała się ze wzgórza przez siedemdziesiąt lat, a teraz uderzyła w dno Piekła. Kilka minut później nadszedł ktoś, kto oznajmił, że zmarł pewien znany hipokryta, który miał siedemdziesiąt lat, i w ten sposób objaśnił prawdziwie znaczenie wysoce elokwentnego porównania, jakiego użył Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).
Teraz, odpowiadając na twoje pytanie, objaśnimy trzy "aspekty".
Aspekt Pierwszy
Wszechmocny Bóg wyznaczył czterech aniołów - dwaj spośród nich są nazwani Orłem (ar. Nasr) i Bykiem (ar. Saur) jako tych, którzy podtrzymują Tron Boga i niebiosa, by byli nadzorcami z ramienia Jego niepodzielnej władzy. Wyznaczył również dwóch aniołów, którzy mają doglądać spraw Ziemi i podtrzymywać Ziemię, która jest małym bratem niebios i towarzyszem planet. Jeden z tych aniołów został nazwany Bykiem, a drugi Rybą. Oto, z jakiego powodu Bóg nadał im takie imiona:
Ziemię można podzielić na dwie części: wodę i ląd. Ryby zamieszkują tę część, która jest wodą, podczas gdy rolnictwo, podpora istnienia czło wieka, jest wykonywane dzięki sile byków i wołów, które zamieszkują tę część ziemi, jaką jest ląd; tak, rolnictwo zaiste spoczywa na barkach wołów. Ponieważ dwaj aniołowie wyznaczeni do zajmowania się sprawami Ziemi są zarówno dowódcami, jak i nadzorcami, z całą pewnością są
w jakiś sposób związani z gatunkami bydła i ryb. Zaiste, wszelka wiedza jest u Boga, lecz możemy przypuszczać, że w świecie wewnętrznym wszelkich rzeczy i w świecie podobieństw ci dwaj aniołowie przybierają postać byka i ryby. Dlatego, nawiązując do ich zależności, doglądania spraw Ziemi i dwóch ważnych części naszego świata, Prorok, z właściwym mu cudownym sposobem wyrażania się, powiedział: Ziemia spoczywa na Byku i Rybie, stwierdzając w jednym pięknym, zwięzłym zdaniu prawdy, jakie wymagałyby zapisania całej karty.
Aspekt Drugi
Jeśli zostanie powiedziane: "Na czym spoczywa rząd i jego prawa?", odpowiedzią będzie: "Na mieczu i na piórze". Oznacza to, że rządy opierają się na męstwie uzbrojonych w miecze żołnierzy oraz na mądrości i sprawiedliwości wyposażonych w pióra urzędników. W ten sam sposób, ponieważ ziemia jest mieszkaniem dla istot żywych, a ich przywódcą jest człowiek, ponieważ ryby są środkiem utrzymania dla większości mężczyzn żyjących z morza, a większość tych, którzy nie żyją z morza, żyje dzięki środkom, jakich dostarcza im rolnictwo, które spoczywa na barkach byków i wołów, wreszcie ponieważ ryby są ważnym środkiem płatniczym, tak jak państwo opiera się na mieczu i piórze, tak można powiedzieć, że Ziemia opiera się na barkach wołu i na rybie. Człowiek nie mógłby przetrwać, gdyby wół nie pracował, a ryba nie składałaby milionów jaj; życie wówczas dobiegłoby końca, a Wszechmądry Stwórca zniszczyłby Ziemię.
Odpowiadając na zadane mu pytanie w najbardziej cudowny, wzniosły i mądry sposób, Szlachetny Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) powiedział: Ziemia spoczywa na byku i na rybie, ujmując rozległą prawdę w dwa słowa i pokazując, jak bardzo życie człowieka związane jest z życiem gatunków zwierząt.
Aspekt Trzeci
Starożytna kosmologia uważała, że słońce porusza się, a gwiazdozbiory wyznaczają odcinki jego drogi, z których każdy odcinkowi okręgu o wartości trzydziestu stopni. Jeśli w wyobraźni połączymy gwiazdy w danej konstelacji konstelacji za pomocą linii, jedne z gwiazdozbiorów przybiorą kształt lwa, inne - kształt wagi, inne - kształt byka, a jeszcze inne - kształt ryby.
W związku z tym nadano nazwy poszczególnym gwiazdozbiorom. Astronomia naszego wieku uważa jednak, że słońce jest nieruchome. Gwiazdozbiory pozostały bezczynne i bez zajęcia, ponieważ zamiast słońca porusza się Ziemia. Ich kształt (w pewnym pomniejszeniu) widoczny jest na orbicie rocznego obiegu Ziemi wokół słońca, a każdego miesiąca Ziemia znajduje się w cieniu jednej z tych konstelacji. Jest tak, jakby gwiazdozbiory odbijały się w zwierciadle orbity Ziemi.
Z tego powodu, jak wspomnieliśmy powyżej, przy jednej okazji Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) powiedział: Na Byku, a innym razem powiedział: Na Rybie. Tak, w ten sposób wskazał on na prawdziwie głęboką prawdę, która mogła zostać zrozumiana dopiero wiele wieków później, mówiąc cudownym językiem proroctwa: Na Byku, ponieważ w owym czasie Ziemia była w cieniu gwiazdozbioru Byka. A gdy został zapytany o to samo jakiś czas później, odpowiedział: Na Rybie, ponieważ wówczas Ziemia była w cieniu konstelacji Ryb.
Tak, powiedział: Na Byku i na Rybie, robiąc aluzję do wzniosłej prawdy, która miała zostać zrozumiana w przyszłości, i wskazując na obowiązki Ziemi związane z ruchem i podróżowaniem przez przestrzeń, jak również na to, że niebiańskie gwiazdozbiory są nieruchome w odniesieniu do słońca, a te, które prawdziwie wykonują swoje zadania, znajdują się na ziemskiej orbicie, i na to, że to Ziemia podróżuje po swej orbicie i wykonuje swoje obowiązki wśród gwiazdozbiorów.
Zadziwiające i niezgodne z rozsądkiem opowieści zawarte w niektórych księgach islamu albo pochodzą od Izraelitów, albo są alegoriami, albo są komentarzami uczonych w dziedzinie hadisów, które nieuważni ludzie wzięli za hadisy i przypisali je Szlachetnemu Posłańcowi Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).
TWOJE DRUGIE PYTANIE,
dotyczące "ludzi płaszcza"
Mój bracie! Jeśli chodzi o twoje pytanie o "ludzi płaszcza", wyjaśnię jedynie jeden spośród wielu przykładów mądrości, jakie zawiera ten temat.
Wiele tajemnic i przykładów mądrości znajdujemy w tym, że Szlachetny Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) okrył 'Alego, Fatimę, Hasana i Husajna (niech Bóg będzie rad z nich wszystkich) błogosławionym płaszczem, jaki nosił, a także w jego modlitwie za nich, o jakiej wspomina werset:
Nie omówię owych tajemnic, lecz jeden z przykładów mądrości związanej z zaszczytną funkcją posłannictwa jest następujący:
Szlachetny Posłaniec Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zobaczył okiem proroctwa, które przenikało to, co niewidzialne, i oglądało przyszłość, że trzydzieści lub czterdzieści lat później wybuchną ciężkie walki wśród jego towarzyszy i wśród ludzi z pokolenia, które przyszło po nich, i że rozstanie rozlana krew. Zaświadczył, że trzy osoby spośród tych, które okrył swoim płaszczem, będą najbardziej wybitnymi spośród muzułmanów. Otulił więc płaszczem ludzi ze swojej rodziny, nadając tym czterem osobom (oraz sobie samemu) przydomek "Pięciu Ludzi Płaszcza". Chciał w ten sposób uniewinnić 'Alego (niech Bóg będzie z niego rad) i oczyścić go z zarzutów w oczach wspólnoty muzułmańskiej; chciał pocieszyć Husajna (niech Bóg będzie z niego rad) i wyrazić mu współczucie; chciał powinszować Hasanowi (niech Bóg będzie z niego rad), ogłosić godność, jaką ten osiągnie poprzez zażegnanie poważnego rozłamu w społeczności muzułmańskiej, oraz jego najwyższą wartość dla całej wspólnoty; chciał pokazać, że potomkowie Fatimy będą nieskalani i obdarzeni wyjątkową godnością.
'Ali z pewnością był Kalifem Sprawiedliwym, jednak jako że krew, która została przelana, miała wielkie znaczenie, Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) rozgrzeszył go w ten sposób, by uniewinnienie 'Alego i oczyszczenie go z zarzutów nabrało wagi w oczach
wszystkich muzułmanów ze względu na wartość posłannictwa. Zmusił do milczenia charydżytów i ich agresywnych stronników spośród 'Umajjadów, którzy mieli krytykować 'Alego, oskarżając go o błędy, a nawet o zbłądzenie. Tak, wystąpienia przeciwko 'Alemu (niech Bóg będzie z niego rad), jakich dopuścili się najbardziej radykalni poplecznicy charydżytów i 'Umajjadów, ich oskarżanie go o zbłądzenie, i prawdziwie tragiczne, nieszczęsne wydarzenia, do których doszło za czasów Husajna (niech Bóg będzie z niego rad) wraz z ekscesami i innowacjami szyitów, popełnionymi za zezwoleniem dwóch szejków - te wszystkie zdarzenia w niezwykle niszczący sposób oddziaływały na ludzi islamu i na całą wspólnotę.
Zatem dzięki okryciu płaszczem i modlitwie Szlachetny Posłaniec (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) oczyścił Husajna z odpowiedzialności za zło, jakie wydarzyło się w jego czasach, oczyścił go z zarzutów i złej opinii wspólnoty muzułmańskiej, jak również powinszował Hasanowi dobra, które ten miał uczynić dla całej społeczności, doprowadzając do pojednania między zwaśnionymi muzułmanami. Ogłosił również, że błogosławieni potomkowie Fatimy, znani jako rodzina Proroka, będą w wysokim stopniu godni zaszczytów, podobnie jak potomkowie matki Marii, która powiedziała:
STACJA DRUGA
Stacja ta zawiera sześć spośród tysięcy tajemnic zawartych w wyrażeniu: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!
Uwaga: Jasne światło Bożego miłosierdzia bijące ze słów W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! ukazało się mojemu tępemu umysłowi i przybyło doń z daleka. Chciałem zapisać je dla samego siebie w formie notatek, schwytać je i opisać w dwudziestu lub trzydziestu Tajemnicach, lecz niestety nie byłem - i do dziś nie jestem - w stanie tego uczynić, dlatego liczba dwudziestu lub trzydziestu Tajemnic została zredukowana do pięciu lub sześciu. Kiedy mówię: "O, człowieku!", mam na myśli samego siebie. Choć lekcja ta skierowana jest przede wszystkim do mojej własnej duszy, przytoczę ją jako Stację Drugą Błysku Czternastego, dla pochwalenia moich skrupulatnych braci, z nadzieją, że będzie to korzystne dla tych, z którymi jestem połączony duchowo, a ich dusze mają większą od mojej zdolność rozróżniania. Ta lekcja odnosi się bardziej do serca, niż do rozsądku, raczej do duchowej przyjemności i pojmowania, niż do racjonalnych dowodów.
Stacja ta składa się z pewnej liczby Tajemnic.
TAJEMNICA PIERWSZA
Jeden z przejawów słów W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! ujrzałem następująco:
Na obliczu wszechświata, na obliczu ziemi i na obliczu człowieka odciśnięte zostały trzy pieczęcie Bożego panowania, jedna wewnątrz drugiej, a każda z nich zawiera wzorce pozostałych.
Pierwsza to wielka pieczęć Bożego istnienia, która przejawia się we wzajemnej pomocy i współpracy, obejmuje wszystkie Jego stworzenia w całym wszechświecie i odnosi się do każdego z nich. Ta pieczęć wskazuje na słowa W Imię Boga.
Druga to wielka pieczęć Bożego miłosierdzia, która przejawia się we wzajemnym podobieństwie i proporcjach, w porządku, harmonii, łasce i miłosierdziu widocznych we wzroście wszelkich roślin i zwierząt na powierzchni ziemi, w dysponowaniu i zarządzaniu nimi. Ta pieczęć wskazuje na słowa W Imię Boga Miłosiernego.
Trzecia to wyniosła pieczęć Bożej litości, która przejawia się w delikatności Bożej dobroczynności, w pięknych kwestiach dotyczących Bożej łagodności, w promieniach Bożego współczucia padających na oblicze ogólnej natury człowieka. Ta pieczęć wskazuje na słowa W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!
Oznacza to, że słowa W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! to święty tytuł trzech pieczęci Bożej jedności, która zapisuje świetlisty wiersz na stronicy świata, to mocny sznur, spleciony ze lśniących włókien. Wskazówka objawionych słów W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! opiera się na człowieku, owocu wszechświata i miniaturowej kopii świata doczesnego, wiąże niski świat doczesny z Tronem Boga, jest drogą, dzięki której człowiek może wspiąć się do tronu człowieczego.
TAJEMNICA DRUGA
By nie przytłaczać ludzkich umysłów Bożą jednością, która ukazuje się w bezgranicznej wielości wszystkich stworzeń, Koran, Księga cudownej wystawy Bożej, nieprzerwanie wskazuje na manifestacje Bożej jedności zawarte w pojęciu Jednego Boga w jednej osobie. Na przykład słońce obejmuje swoim światłem nieprzeliczone rzeczy. By ujrzeć słońce jako takie i w całym jego świetle, konieczna jest zdolność prawdziwie rozległego pojmowania i wszechstronnego spojrzenia. Dlatego, abyśmy nie zapomnieli o istnieniu słońca, ukazuje nam się ono w każdym lśniącym obiekcie poprzez jego blask. Zgodnie z ich właściwościami wszystkie lśniące obiekty odbijają atrybuty słońca, takie jak światło z jego siedmioma barwami czy ciepło, a równocześnie przejawiają istotę słońca. Zatem cechy słońca również obejmują wszystkie rzeczy, na które napotykają.
Dokładnie w ten sam sposób, zgodnie ze słowami Boga (interpretacja znaczenia) Bóg jest przykładem tego, co najwznioślejsze - obym nie popełnił błędu w porównaniu - jak Boża jedność i Jego odwieczne pozostawanie ponad wszelką potrzebę przejawiają się wraz ze wszystkimi Najpiękniejszymi Imionami Boga we wszelkiej rzeczy, w szczególności w stworzeniach żyjących, a zwłaszcza w naturze człowieka, która jest jak zwierciadło dla owych Imion, tak samo dzięki Bożej jedności każde z Najpiękniejszych Imion poprzez swoje połączenie z bytem obejmuje każdą rzecz. Zatem by rozum nie został przytłoczony jednością Boga, by serce nie zapomniało o istocie Przeczystego i Przenajświętszego, Koran stale zwraca uwagę na pieczęć jedności Bożej, a tą pieczęcią, z jej trzema wybitnymi znaczeniami, są słowa W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!
TAJEMNICA TRZECIA
Tym, co sprawia, że raduje nas bezkresny wszechświat, bezspornie jest Boże miłosierdzie. Tym, co rozświetla pozbawione światła istoty, w oczywisty sposób jest Boże miłosierdzie. Tym, co żywi i powołuje do życia wszelkie stworzenia zmagające się z ich nieskończonymi potrzebami, również w oczywisty sposób jest Boże miłosierdzie. Tym, co powoduje, że cały wszechświat zwraca się do człowieka, jak drzewo ze wszystkimi jego częściami zwraca się do swoich owoców, tym, co powoduje, że wszechświat spogląda na człowieka, a kiedy trzeba, spieszy mu z pomocą, bezspornie jest Boże miłosierdzie. Tym, co wypełnia i rozświetla bezkresny kosmos, i czyni pusty, obojętny świat przynoszącym radość, w oczywisty sposób jest Boże miłosierdzie. Tym, co przeznaczyło efemerycznemu człowiekowi życie wieczne, co uczyniło go tym, do którego zwraca się Przedwieczny, Który pozostanie na wieki, co uczyniło go umiłowanym przez Przedwiecznego - w oczywisty sposób jest Boże miłosierdzie.
O, człowieku! Jako że Boże miłosierdzie jest tak przemożną, pociągającą, słodką, wspierającą cię i przemiłą prawdą, powiedz: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!, przylgnij mocno do tej prawdy, a ocali cię przed absolutnym spustoszeniem i przed bólem niekończących się potrzeb! Zbliż się do tronu Władcy wieczności i przedwieczności, skorzystaj z Bożej litości i z promieni Bożego miłosierdzia, stań się tym, do którego zwraca się Bóg, zostań Jego przyjacielem, zostań umiłowanym przez Niego!
Królestwa wszelkich stworzeń wszechświata zgodnie z zamierzeniem gromadzą się wokół człowieka; według najwyższego porządku i z najwyższą mądrością zostały uczynione takimi, by spieszyły ku jego potrzebom, co jasno wynika z jednej z następujących sytuacji: albo każde królestwo stworzeń zna człowieka, jest mu posłuszne i spieszy mu z pomocą (co jest zarówno całkowicie irracjonalne, jak też niemożliwe pod wieloma względami), albo też całkowicie bezsilna istota, jaką jest człowiek, musiałaby posiadać moc najpotężniejszego i absolutnego władcy, albo też owa pomoc następuje zgodnie z wiedzą Wszechmocnego, ukrytego za zasłoną wszechświata. Taki stan rzeczy nie oznacza, że rozmaite stworzenia wszechświata znają człowieka, lecz jest udowodnieniem istnienia Wszechwiedzącego, Współczującego, Któremu człowiek jest dobrze znajomy.
O, człowieku! Wróć do zdrowych zmysłów! Czy możliwe jest, by Ten, Któremu należy się wszelka chwała, Który spowodował, że wszelkie rodzaje stworzeń zwracają się do ciebie, wyciągają do ciebie pomocną dłoń, a w obliczu twoich potrzeb mówią: "Oto jesteśmy!" - czy to możliwe, żeby On nie znał ciebie ani nie widział? Ponieważ dobrze cię zna, informuje cię o tym poprzez Swoje miłosierdzie. Zatem ty również powinieneś poznać Go, okazać Mu szacunek, pozwalając, by dowiedział się o tym, że Go poznałeś, i zrozumieć z całą pewnością, że tym, co podporządkowało olbrzymi wszechświat całkowicie słabemu, bezsilnemu, potrzebującemu, efemerycznemu i znikomemu stworzeniu, jakim jesteś, jest prawda Bożego miłosierdzia, która obejmuje również mądrość, łaskawość, wiedzę i wszechmoc twojego Pana.
Z całą pewnością takie miłosierdzie wymaga obejmujących wszystko i szczerych podziękowań, rzetelnego i autentycznego szacunku. Wypowiedz zatem słowa: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!, które są wyrazem owych szczerych podziękowań i prawdziwego szacunku. Uczyń je środkiem do osiągnięcia miłosierdzia i twym orędownikiem w pałacu Najbardziej Miłosiernego z miłosiernych.
Istnienie i prawdziwość Bożego miłosierdzia są jasne jak słońce. Jak gobelin tkany jest wokół jednego punktu, przybiera swój kształt według określonego porządku, a nowe wątki, wzory i hafty dokładane są z każdej strony, tak również świetliste wątki wysnuwane z przejawu tysiąca i jednego Imion Bożych w ogromnej przestrzeni wszechświata splatając się w pieczęć współczucia, tworzą gobelin łagodności i znak łaskawości wewnątrz pieczęci miłosierdzia, które ukazuje się umysłom jako bardziej olśniewająca niż słońce.
Najpiękniejszy i Najbardziej Miłosierny podporządkowuje Sobie słońce i księżyc, żywioły i minerały, rośliny i zwierzęta, jakby były haftami, wątkami i nićmi olbrzymiego gobelinu, tkanego przez promienie tysiąca i jednego Jego Imion; sprawia, by wszystko służyło ludzkiemu życiu; ukazuje Swoją litość poprzez nadzwyczaj słodką i pełną poświęcenia litość matek spośród roślin i zwierząt; podporządkowuje żyjące stworzenia człowiekowi, a przez to wszystko ukazuje znaczenie człowieka, ukazuje najbardziej cudowny, wielki gobelin Swego panowania i Swoje olśniewające miłosierdzie - ten Najbardziej Miłosierny, przy całym Swoim braku jakichkolwiek potrzeb, uczynił Swoje miłosierdzie orędownikiem, którego prośby przyjmie, orędownikiem dla wszystkich żywych stworzeń i dla człowieka.
O, człowieku! Jeśli jesteś prawdziwie istotą ludzką, powiedz: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! Znajdź owego orędownika! Z pewnością, w sposób jasny i oczywisty, tym orędownikiem jest Boże miłosierdzie, które jest nieomylne i nie zapomina o żadnym ze stworzeń, które powoduje, że na powierzchni ziemi w dokładnie właściwym czasie i w doskonałym porządku pojawiają się niezliczone gatunki roślin i zwierząt, które z doskonałą mądrością i w sposób dla nich korzystny pielęgnuje je i zarządza nimi, które wyciska pieczęć Bożej jedności na obliczu kuli ziemskiej. Istnienie Bożego miłosierdzia jest tak pewne, jak istnienie wszystkich stworzeń na obliczu ziemi, które poprzez swoją liczbę składają świadectwa o rzeczywistym istnieniu Bożego miłosierdzia.
Tak jak istnieją pieczęć Bożego miłosierdzia i znak Bożej jedności, odciśnięte na obliczu ziemi, tak samo na obliczu natury ludzkiej jest odciśnięta pieczęć Bożego miłosierdzia, bynajmniej nie gorsza od znaku Bożej litości czy wielkiej pieczęci Bożego miłosierdzia, jakie widzimy na obliczu wszechświata. Natura człowieka jest tak wszechstronna, jakby był on punktem, w którym skupia się tysiąc i jedno Imion Boga.
O, człowieku! Czy jest możliwe, by Ten, Który dał ci ową twarz, Który położył na niej znak Swojego miłosierdzia i pieczęć Swej jedności, miał zostawić cię na pastwę twoich domysłów, nie nadać ci żadnego znaczenia i nie zwracać uwagi na twoje działania? Czy jest możliwe, by uczynił On cały wszechświat, który zwraca się do ciebie, daremnym i bezcelowym, a drzewo stworzenia - gnijącym, nieistotnym i wydającym rozkładające się owoce? Czy Sam zaprzeczyłby Swojemu miłosierdziu, choć jest ono tak oczywiste jak słońce, tak samo jak Swej mądrości, która jest jasna jak światło dnia, choć żadnej z owych Jego świętych cech nie można w żaden
sposób zaprzeczyć, tak jak w żaden sposób nie mogłyby być niedoskonałe? Niech Bóg uchroni!
O, człowieku! Zrozum, że istnieje droga, którą możesz wspiąć się aż do Tronu Bożego miłosierdzia, a tą drogą są słowa: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! Jeśli chcesz zrozumieć ważność owego wzniesienia się, spójrz na początek każdej ze stu czternastu sur Księgi cudownej wystawy, jaką jest Koran, spójrz na początki wszystkich godnych szacunku ksiąg i wszystkich dobrych dzieł. Wyraźnym dowodem na zarządzoną przez Samego Boga wielkość słów W Imię Boga... są słowa imama Szafi'iego (niech Bóg będzie z niego rad), który powiedział: «W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! to tylko jeden werset, lecz w całym Koranie został on objawiony sto czternaście razy».
TAJEMNICA CZWARTA
W obliczu manifestacji Bożej jedności zawartej w nieskończonej mnogości, wyznanie: Oto Ciebie czcimy. nie dla każdego jest wystarczające. Umysł błądzi, a serce musiałoby być szerokie jak cały świat, by dostrzec Jedynego za jednością w liczbie wszystkich stworzeń i powiedzieć: Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc. W konsekwencji, by pieczęć Bożej jedności była widoczna we wszystkich gatunkach i w królestwach wszelkich istot tak, jak jest jasno ukazana w pojedynczych przedmiotach, by przywoływała na myśl Jego, Jedynego, jest ukazana wewnątrz pieczęci Bożego miłosierdzia. Zatem każdy, niezależnie od poziomu swego rozwoju, może zwrócić się ku Przeczystemu i Przenajświętszemu i powiedzieć: Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc, kierując te słowa bezpośrednio do Niego.
By wyrazić tę potężną tajemnicę i by jasno wskazać na pieczęć Bożej jedności, Wszechmądry Koran niespodziewanie wspomina o kwestiach najdrobniejszych i najbardziej szczegółowych, kiedy opisuje najbardziej doniosłe sprawy wszechświata, jak na przykład stworzenie niebios i ziemi. Wówczas umysł nie błądzi, serce nie tonie, a dusza może bezpośrednio dotrzeć do Prawdziwego, do Jedynego, Któremu powinna oddawać cześć, kiedy wzmianka o stworzeniu niebios i ziemi otwiera dyskusję nad stworzeniem człowieka, nad jego głosem, nad delikatnymi szczegółami, jak na przykład dary i mądrość, jakie zawarte są w cechach człowieka. Tę prawdę w cudownym stylu przedstawia werset:
W nieprzeliczonych stworzeniach i ich nieskończonej mnogości widoczne są pieczęcie jedności Bożej, które są niczym koncentryczne okręgi wielu rodzajów i stopni, od największej pieczęci do najmniejszej. Jednak jakkolwiek jasno nie jawiłaby się Boża jedność, wciąż będzie jednością w mnogości, co nie w pełni trafia do tych, którzy na nią patrzą. Musi zatem istnieć pieczęć jedności Boga widoczna w istnieniu Jego, Jedynego, by Boża jedność nie przywodziła na myśl mnogości i by droga Przeczystego i Przenajświętszego, prowadząca prosto do serca człowieka, stała się otwarta.
Co więcej, prawdziwie urzekający zamysł, lśniące światło, przyjemne słodycz i piękno, a także przemożna prawda, która jest znakiem Bożego miłosierdzia i pieczęcią Bożej litości, zostały umieszczone na pieczęci Bożej jedności, by przyciągała ona spojrzenia i wabiła ku sobie serca. Tak, to siła owego miłosierdzia wabi spojrzenia istot rozumnych, ściąga na siebie ich wzrok i powoduje, że docierają do owej pieczęci jedności, że oglądają Jego, Jedynego, a przez to prawdziwie przejawia znaczenie słów: Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc.
Jest tak, ponieważ słowa W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! są spisem treści całej sury Al-Fatiha i zwięzłym streszczeniem Koranu, który zarówno wskazuje na tę potężną tajemnicę, jak i objaśnia ją. Człowiek, który ogarnia ową tajemnicę, podróżuje przez stopnie Bożego miłosierdzia, a ten, który sprawia, by ten, kto ją objaśnia, przemówił, może nauczyć się tajemnic Bożego miłosierdzia i ujrzeć światła Bożej litości i Bożego współczucia.
TAJEMNICA PIĄTA
Pewien hadis mówi:
Niektórzy spośród sufich intepretowali ten hadis w zadziwiający sposób, niezgodny z dogmatami wiary. Ci, którzy najbardziej dali ponieść się ekstazie, mniemali nawet, że duchowa natura człowieka ma ten sam kształt, co istota Najbardziej Miłosiernego. Jako że ekstatycy są najbardziej pogrążeni w kontemplacji, ale też najbardziej gmatwają pewne sprawy,
w ich przypadku być może można usprawiedliwić fakt, że trzymają się opinii sprzecznej z rzeczywistością. Jednak ludzie przy zdrowych zmysłach, kiedy rozważą tę kwestię, nie mogą przyjąć ich idei, które są sprzeczne z fundamentami wiary. Jeśli tak czynią, są w błędzie.
Zaiste, Przeczysty i Przenajświętszy Bóg, Który w doskonałym porządku zarządza całym wszechświatem, jakby był to pałac lub dom, Który obraca gwiazdy, jakby były one maleńkimi cząsteczkami, Który z mądrością i łatwością sprawia, że poruszają się one w przestrzeni, Który zatrudnia drobne cząsteczki, jakby były one zdyscyplinowanymi urzędnikami, z pewnością nie ma towarzysza, przeciwieństwa, godnego Siebie rywala ani równego Sobie, zatem również, zgodnie ze znaczeniem wersetu:
ie ma On kształtu, nie ma podobnego Sobie ani równego rangą; nie istnieje nic, co mogłoby przypominać Go czy też być do Niego podobne. Jednakże, zgodnie ze znaczeniem i parabolicznym porównaniem wersetu:
ożna rozmyślać nad Jego działaniami, świętymi atrybutami i Najpiękniejszymi Imionami. Oznacza to, że alegoria czy porównanie mogą być używane dla opisania Jego działań. Jeden z wielu wniosków, jaki możemy wysnuć z wyżej wspomnianego hadisu, brzmi: "Człowiekowi został nadany pewien kształt, a cały ów kształt przejawia jedno z Najpiękniejszych Imion Boga, jakim jest Imię 'Miłosierny'". Tak!, jak już wyjaśniliśmy wcześniej, Najpiękniejsze Imię "Miłosierny" przejawia się w promieniach tysiąca i jednego Imion Bożych, widocznych na obliczu wszechświata, a także jawi się w nieprzeliczonych przejawach niepodzielnego panowania Boga, widocznych na obliczu ziemi. Podobnie wszystkie te przejawy są widoczne, choć w nieco mniejszej mierze, w ogólnym kształcie nadanym człowiekowi, tak samo jak na obliczach ziemi i wszechświata.
Hadis sugeruje również, że świadectwa dotyczące Tego, Którego istnienie jest niezbędne, podsuwane przez takie dowody, zwierciadła i przejawy istnienia Najbardziej Miłosiernego, jakimi są stworzenia żywe, a wśród nich człowiek, są tak pewne, jasne i oczywiste, że jak można powiedzieć o lśniącym zwierciadle, które odbija obraz słońca: "To zwierciadło jest słońcem", wskazując w ten sposób na jego lśnienie
i na przejrzystość jego świadectwa, tak samo może być powiedziane i zostało powiedziane: "Człowiekowi został nadany kształt Najbardziej Miłosiernego", co wskazuje na przejrzystość świadectwa, jakie składa człowiek, i na pełnię jego przekazu. Konsekwencją tej tajemnicy jest fakt, że ludzie bardziej powściągliwi spośród tych, którzy uwierzyli w jedność bytu, powiedzieli: "Nie istnieje nic innego, jak tylko On", co było sposobem na wyrażenie jasności owego świadectwa i doskonałości tego przekazu.
TAJEMNICA SZÓSTA
O, nieszczęśliwy człowieku, dotknięty bezgraniczną bezsilnością i nieskończonymi potrzebami! Ujrzyj dzięki poniższym rozważaniom, jak cennym i godnym przyjęcia rzecznikiem jest Boże miłosierdzie. Jest ono drogą do poznania Władcy, Któremu należy się wszelka chwała, w Którego armii wspólnie, w doskonałym porządku i posłuszeństwie służą tak gwiazdy, jak i drobne cząsteczki - Chwalebnego Władcy przedwieczności i wieczności, Który Sam Sobie wystarczy, będąc całkowicie wolnym od jakichkolwiek potrzeb. On jest bezgranicznie Bogaty, a Sam w żaden sposób nie potrzebuje ani wszechświata, ani zamieszkujących go istot. Cały kosmos podlega Jego rozkazowi i Jego kierownictwu, będąc całkowicie posłusznym Jego majestatowi i wielkości, uległym w obliczu Jego wspaniałości. Oto Boże miłosierdzie przeznaczone tobie, o człowieku!, które wznosi cię ku obecności Jedynego, wolnego od wszelkich potrzeb, Wiecznego Władcy, które czyni cię Jego przyjacielem, adresatem Jego słów, ukochanym przez Niego sługą. Jednak jak nie możesz dosięgnąć słońca, pozostając daleko od niego i nie mogąc w żaden sposób zbliżyć się do niego, choć wypełnia ono twoje zwierciadło swoim światłem, odbiciem i swym przejawem, tak w ten sam sposób jesteś nieskończenie odległy
od Przeczystego i Świętego, Który jest słońcem przedwieczności i wieczności, i nie możesz zbliżyć się do Niego, lecz światło Jego miłosierdzia przybliża Go do ciebie.
O, człowieku! Ktokolwiek znajdzie Boże miłosierdzie, znajdzie wieczny i niewyczerpany skarbiec światła. Drogą do znalezienia go jest postępowanie zgodne z praktykami Najbardziej Szlachetnego Posłańca (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), który sam był najjaśniejszym przykładem i przedstawicielem miłosierdzia, jego najbardziej elokwentnym językiem i heroldem, i został opisany w Koranie jako miłosierdzie dla (wszystkich) światów.
Drogą prowadzącą do tego, który był uosobieniem miłosierdzia i miłosierdziem dla wszystkich światów, jest odmawianie modlitwy, w której prosimy Boga, by zesłał na Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) Swe miłosierdzie. Zaiste, miłosierdzie jest znaczeniem tej modlitwy. Tak jak jest to modlitwa o miłosierdzie dla tego, kto był żywym uosobieniem Bożego miłosierdzia, tak jest to dla nas narzędzie, dzięki któremu możemy dotrzeć do tego, który był miłosierdziem dla wszystkich światów (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie). Uczyń więc tę modlitwę, o człowieku, środkiem do zdobycia miłosierdzia wszystkich światów, a równocześnie uczyń ją narzędziem, dzięki któremu osiągniesz miłosierdzie Najmiłosierniejszego z miłosiernych.
Cała wielka wspólnota muzułmańska odmawia tę modlitwę, która - będąc równoznaczna z prośbą o miłosierdzie dla tego, kto sam był miłosierdziem dla wszystkich światów (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) - udowadnia we wspaniały sposób, jak cennym darem jest miłosierdzie Boga, i jak rozległy jest jego zakres.
Na zakończenie: Jak najbardziej drogocennym klejnotem w skarbcu miłosierdzia jest Prorok Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), tak jest on strażnikiem drzwi do owego skarbca. Pierwszym kluczem do tych drzwi są słowa W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!, a kluczem, z którego najłatwiej skorzystać, jest modlitwa za Proroka (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).